นายจรัญ คำเงิน ผู้ช่วยผู้ว่าการบริหารจัดการความยั่งยืน การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เปิดเผยว่า กฟผ. มีแผนติดตั้งเซนเซอร์ตรวจวัดคุณภาพอากาศ ตามแผนจัดการพลังงาน คุณภาพอากาศและสิ่งแวดล้อม กฟผ. (EGAT Air TIME) ซึ่งได้จัดอบรมเจ้าหน้าที่เตรียมการติดตั้ง โดยมี อ.ดร.กริชชาติ ว่องไวลิขิต นักวิจัยหลักในโครงการ Sensor for All และอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พร้อมทีมงานมาให้ความรู้

นายจรัญ คำเงิน กล่าวว่า การติดตั้งเซนเซอร์เป็นส่วนหนึ่งที่ กฟผ. จะดำเนินการติดตามคุณภาพอากาศ เพื่อนำเป็นข้อมูลในการวางแผนดำเนินงานยกระดับคุณภาพชีวิตให้กับประชาชนและชุมชน เช่น การให้ความรู้ การส่งเสริมให้เกิดการดูแลคุณภาพอากาศ ตลอดจนการดูแลตนเองในชีวิตประจำวัน โดยในขณะนี้ กฟผ. ได้ส่งมอบอุปกรณ์เซนเซอร์ไปยังพื้นที่ 55 จุด พร้อมทั้งให้ความรู้และคำแนะนำเรื่องการติดตั้งอุปกรณ์ดังกล่าวผ่านการประชุม Zoom โดยทีมอาจารย์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้ กำหนดแผนติดตั้งเซนเซอร์ในพื้นที่สำนักงาน กฟผ. ศูนย์การเรียนรู้ กฟผ. และชุมชนในพื้นที่โดยรอบเขื่อนและโรงไฟฟ้าให้แล้วเสร็จภายใน 30 เมษายน 2564

ในปี 2564 กฟผ. จะร่วมติดตั้งเซนเซอร์ตรวจวัดคุณภาพอากาศให้ครบ 200 จุดในบริเวณพื้นที่ กฟผ. และเครือข่ายพันธมิตรของ กฟผ. อาทิ โรงเรียนในโครงการ “ห้องเรียนสีเขียว” วิทยาลัยอาชีวะในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ). สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ (สำนักงาน กปร.) และศูนย์เรียนรู้ตามแนวพระราชดำริ เพื่อดำเนินการตรวจวัด เก็บข้อมูล และรายงานผลค่าคุณภาพอากาศ ทั้งค่า AQI ค่า PM2.5 และค่า PM10 ผ่าน Application เพื่อให้ประชาชนได้ทราบข้อมูล

ด้าน อ.ดร.กริชชาติ ว่องไวลิขิต กล่าวว่า โครงการ Sensor for All ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งเป้าหมายในการติดตั้งเซนเซอร์จำนวน 500 จุด ครอบคลุมทั่วประเทศ พร้อมนำข้อมูลมาศึกษาวิจัย เพื่อหาแนวทางการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินการติดตั้งเซนเซอร์ตามพื้นที่ต่าง ๆ โดยหากติดตั้งเซนเซอร์ตามพื้นที่ต่างๆ ที่ได้รับการสนับสนุนจาก กฟผ. จะทำให้มีเครือข่ายเซนเซอร์มากกว่า 300 จุดทั่วประเทศและจะมีการติดตั้งตามจุดต่าง ๆ เพิ่มเติมจนกว่าจะครบตามเป้าหมาย

สำหรับโครงการ Sensor for All เป็นการตรวจสอบคุณภาพอากาศ ด้วยการติดตั้งเซนเซอร์ภาคพื้นดินไว้ตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ บูรณาการข้อมูลร่วมกับกรมควบคุมมลพิษ และ ข้อมูลจากดาวเทียมของ GISTDA แสดงผลของคุณภาพอากาศในรูปแบบค่าเฉลี่ย 24 ชั่วโมง หรือ Real Time และหากพัฒนาการคาดการณ์ได้ในอนาคต จะเป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานทุกภาคส่วนและประชาชน สำหรับการเฝ้าระวังและวางแผนมาตรการการจัดการลดและป้องกัน รวมทั้งเป็นข้อมูลพิจารณาดำเนินกิจกรรมป้องกันในชีวิตประจำวัน โดย กฟผ. จะเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนา Platform ที่สำคัญเพื่อประชาชนและประเทศชาติในครั้งนี้ ที่จะร่วมดูแลและสร้างสิ่งแวดล้อมที่ดีและอากาศบริสุทธิ์ไปด้วยกัน

Source: การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.)

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา วิธีการกำจัดขยะรูปแบบหนึ่งของประเทศที่พัฒนาแล้ว คือการขนส่งขยะไปสู่ประเทศแถบเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศจีน เวียดนาม อินเดีย ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ หรือแม้แต่ประเทศไทย ซึ่งการขนส่งขยะระหว่างประเทศนี้ก่อให้เกิดปัญหาระหว่างประเทศหลายครั้ง ทั้งปัญหาการส่งขยะผิดประเภท การส่งขยะที่ไม่ใช่ขยะที่สามารถนำมา Recycle ได้ และการขนส่งขยะเกินปริมาณ โดยในช่วงเวลา 5-6 ปีที่ผ่านมานี้ มีความขัดแย้งและเกิดการส่งขยะจากประเทศแถบเอเชียกลับสู่ประเทศตั้งต้น อย่างต่อเนื่อง ซึ่งทำให้หลายประเทศในเอเชียมีนโยบายที่ห้ามการนำเข้าขยะจากต่างประเทศ โดยประเทศไทยเองก็มีแผนที่จะห้ามการนำเข้าขยะพลาสติกจากต่างประเทศอย่างสมบูรณ์ภายในปี พ.ศ. 2564

เมื่อการขนส่งขยะไปต่างประเทศเป็นเรื่องที่ยากขึ้น ประเทศที่พัฒนาแล้วหลายประเทศจึงต้องมีมาตรการในการจัดการขยะที่เข้มงวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสหรัฐอเมริกาที่ปัจจุบันเริ่มหันมาพัฒนาการจัดการขยะทั้งในด้านของนโยบายและเทคโนโลยีมากขึ้น เพราะปัญหาเรื่องการจัดการขยะเริ่มส่งผลโดยตรงและรุนแรงมากยิ่งขึ้นกับหลากหลายธุรกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริษัทที่เกี่ยวข้องกับการผลิตและสินค้าอุปโภค-บริโภคที่จำเป็นต้องจัดการกับขยะที่ตนเองสร้างขึ้นด้วยตัวเอง

ด้วยสาเหตุนี้เอง จึงทำให้หลากหลายบริษัทเริ่มมีการลงทุนในการพัฒนาระบบการ Recycle ขยะมากยิ่งขึ้นในประเทศสหรัฐอเมริกา ทั้งผู้ประกอบการที่เป็นผู้จัดการขยะโดยตรงอย่างบริษัท Alpine Waste & Recycling ที่ได้ลงทุนกว่า 2.5 ล้านเหรียญสหรัฐ ในการขยายและพัฒนาระบบการจัดการขยะให้ดียิ่งขึ้น รวมไปถึงธุรกิจค้าปลีกอื่นๆ เช่น Amazon ที่กำลังลงทุนในการทำระบบการจัดการขยะเช่นเดียวกัน โดยการลงทุนดังกล่าวส่งผลให้ในช่วงเวลานี้มีการขยายตัวของตลาดการจัดการขยะเป็นอย่างมาก โดยมีสินค้าหลากหลายประเภทซึ่งผลิตจากขยะจากทะเลที่เข้าสู่ท้องตลาด ทั้งแก้วน้ำและภาชนะรูปแบบต่างๆ ซึ่งเมื่อประกอบกับเทคโนโลยีการค้นหาขยะทะเลจากระบบดาวเทียมที่กำลังถูกพัฒนาขึ้น ตลาดของการจัดการขยะจึงมีแนวโน้มในการเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

จังหวะนี้จึงนับเป็นจังหวะหนึ่งที่ดีของประเทศไทยในการหันมาจัดการกับขยะอย่างเป็นระบบมากยิ่งขึ้น โดยในปัจจุบันเริ่มเห็นหลากหลายบริษัทเกี่ยวกับการค้าปลีกเริ่มทำการลดปริมาณขยะพลาสติกโดยการลดการแจกถุงพลาสติก ซึ่งนับเป็นก้าวของการจัดการขยะที่และสอดคล้องกับยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ในการพัฒนาระบบจัดการขยะมูลฝอย การจัดระเบียบการนำเข้าขยะ การจัดการกับขยะทะเล รวมไปถึงการอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนที่ 14 (SGD14) ที่เป็นเป้าหมายของสหประชาชาติ (UN) ในการอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเล

Source: นิตยสาร Green Network ฉบับที่ 94 กรกฎาคม-สิงหาคม 2562 คอลัมน์ GREEN Article
โดย รศ. ดร.พิสุทธิ์ เพียรมนกุล, ดร.กริชชาติ ว่องไวลิขิต

ในช่วงเวลาของวิกฤตการณ์ มีหน่วยงานและองค์กรมากมายร่วมกันหาแนวทางแก้ปัญหามลพษิ ดังกล่าว ทั้งในด้านวิชาการ การให้ความรู้ การรณรงค์การช่วยเหลืออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง โดยในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยนับเป็นหนึ่งในองค์กรที่นอกจากจะออกมาเคลื่อนไหวในการให้ความรู้กับประชาชน ทั้งในด้านการวิเคราะห์ปัญหาและการป้องกันตนเองจากมลพิษทางอากาศแล้วนั้น ยังมีกิจกรรมอีกส่วนหนึ่งที่เริ่มต้นดำเนินการเพื่อสนับสนุนภาครัฐและช่วยเหลือภาคประชาชนในระยะยาวอย่างกิจกรรม “PM 2.5 Sensor for All” ที่เริ่มต้นโดยการจัดเวิร์คช็อปสำหรับผู้ที่สนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตพื้นที่รอบจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าร่วมการอบรมการจัดทำเครื่องวัดมลพิษทางอากาศที่สามารถวัดได้ทั้งฝุ่นขนาด PM 2.5 และ PM 10 โดยผู้เข้าร่วมกิจกรรมจะทำการประกอบองค์ประกอบหลักของเครื่องวัดมลพิษด้วยตนเอง

หลังจากกิจกรรมเวิร์คช็อปแล้วเสร็จ ทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ดำเนินการติดตั้งเครื่องวัด PM 2.5 ดังกล่าวตามพื้นที่ต่างๆ โดยเริ่มต้นจากบริเวณจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาทิ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาคารจามจุรีสแควร์ เป็นต้น โดยมีเป้าหมายที่จะเพิ่มจุดวัด PM 2.5 ให้มากขึ้นตามพื้นที่ต่างๆ ที่เหมาะสม โดยข้อมูลความเข้มข้นของมลพิษตามจุดที่ติดตั้งแล้วเสร็จได้แสดงผลอยู่ที่เว็บไซต์ https://cusense.net/ ซึ่งสามารถเข้าถึงและตรวจสอบคุณภาพอากาศได้ตลอดเวลา

ไม่เพียงเท่านี้ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ยังมีแผนที่จะต่อยอดข้อมูลมลพิษทางอากาศที่วัดได้ควบคู่กับข้อมูลอุตุนิยมวิทยา ข้อมูลการจราจร ข้อมูลโรงงานอุตสาหกรรม และข้อมูลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เพื่อทำการสร้างแบบจำลองทางมลพิษอากาศแบบเรียลไทม์ โดยผลจากการสร้างแบบจำลองและการวิเคราะห์ข้อมูลแบบเชิงลึกจะทำให้สามารถค้นหาสาเหตุของการเกิดมลพิษรวมไปถึงสามารถคาดการณ์มลพิษที่จะเกิดขึ้นได้ โดยข้อมูลดังกล่าวจะมีประโยชน์อย่างมากในการต่อยอดแก้ไขปัญหามลพิษอากาศ รวมไปถึงออกนโยบายที่เกี่ยวข้องเพื่อป้องกัน แก้ไข และเยียวยาปัญหามลพิษทางอากาศทั้งในเขตกรุงเทพมหานครบริเวณรอบโรงงานอุตสาหกรรม ตลอดจนพื้นที่ภาคเหนือที่เป็นเขตพื้นที่หลักที่ประสบปัญหามลพิษทางอากาศอย่างต่อเนื่อง โดยทางคณะวิศวกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์ มีเป้าหมายที่ดำเนินการโครงการนี้ให้แล้วเสร็จภายในเวลา 1 ปี เพื่อนำข้อมูลอันเป็นประโยชน์ต่างๆ เผยแพร่สู่ประชาชนเพื่อเพิ่มความรู้ ความเข้าใจของภาคประชาชน และรักษาคุณภาพอากาศในประเทศไทยให้ดีขึ้นและยั่งยืน

นอกเหนือจากการสนับสนุนด้านข้อมูลและเทคโนโลยีแล้วนั้น คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ยังได้ร่วมกับคณะจัดทำยุทธศาสตร์ชาติด้านการสร้างการเติบโตบนคุณภาพชีวิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ชาติและปฏิรูปประเทศด้านการจัดการมลพิษทางอากาศ PM 2.5 ทั้งระบบโดยในวันศุกร์ที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2562 ที่ผ่านมา ได้มีการจัดเวิร์คช็อปเพื่อระดมความคิดจากผู้ที่เกี่ยวข้องในการเสนอนโยบาย “การบริหารจัดการเชิงรุกฝุ่น PM 2.5 อย่างยั่งยืน” โดยใช้หลักการ Design Thinking ที่ให้ผู้เข้าร่วมแบ่งเป็นกลุ่มย่อยแล้วร่วมกันระดมความคิดโดยใช้บอร์ดขนาดใหญ่เป็นสื่อกลางในการช่วยผสานความคิดของผู้เข้าร่วมให้เป็นเครือข่าย โดยภายในงานมีนโยบายที่เกี่ยวข้องกับ PM 2.5 เบื้องต้นออกมาถึง 3 นโยบาย ซึ่งเป็นนโยบายเกี่ยวกับการจัดการการเผาทางการเกษตรนโยบายการจัดการฝุ่นจากประเทศเพื่อนบ้าน รวมไปถึงนโยบายการจัดการฝุ่นที่เกิดจากควันรถยนต์ โดยนโยบายเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นในการต่อยอดความคิดของผู้เข้าร่วมเพื่อนำเสนอต่อกรรมการยุทธศาสตร์ชาติในด้านสิ่งแวดล้อมเพื่อทำการพัฒนาและอาจนำไปสู่การประยุกต์ใช้จริงได้ในอนาคต

Source: นิตยสาร Green Network ฉบับที่ 92 มีนาคม-เมษายน 2562 คอลัมน์ GREEN Article
โดย ศ. ดร.พิสุทธิ์ เพียรมนกุล, ดร.กริชชาติ ว่องไวลิขิต

PM 2.5 หรือ Particulate Matter 2.5 μm เป็นฝุ่นที่มีขนาดเล็กมาก โดยมีขนาดเล็กกว่าเส้นผมของมนุษย์ประมาณ 20-30 เท่า และเนื่องจากขนาดของฝุ่นที่เล็กจึงทำให้ฝุ่นประเภทนี้สามารถแทรกซึมเข้าสู่ส่วนต่างๆ ของร่างกายได้ง่าย โดยทั่วไปแล้วฝุ่นที่มีขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน หรือ PM 10 จะไม่สามารถเข้า ถึงปอดของมนุษย์ได้ แต่สำหรับฝุ่น PM 2.5 ที่มีขนาดเล็กกว่านั้นจะสามารถสะสมในปอด หรือบางส่วนที่เล็กไปจนถึง PM 0.1 จะสามารถแทรกซึมเข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือด ดังนั้นฝุ่นเหล่านี้จึงเป็นสาเหตุให้เกิดโรคที่เกี่ยวข้องกับทางเดินหายใจ โรคเกี่ยวกับหลอดเลือด และมะเร็งหลากหลายชนิด โดยจากสถิติที่ผ่านมา ในปี พ.ศ. 2553 ประเทศจีนมีผู้เสียชีวิตจากโรคเหล่านี้สูงถึง 1.2 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 15 ของประชากรในประเทศจีนทั้งหมด ทั้งนี้แหล่งกำเนิดของ PM 2.5 อยู่ในกระบวนการต่างๆ รอบๆ ตัวเรา เช่น การผลิตไฟฟ้า โรงงานกระบวนการผลิตต่างๆ รวมไปถึงสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรา

ในปัจจุบัน ยังไม่มีเทคโนโลยีที่สามารถจัดการกับสภาวะฝุ่น PM 2.5 ที่ปกคลุมตัวเมืองอย่างชะงัด การฉีดนํ้าหรือฝนก็ไม่สามารถบำบัดสภาวะอากาศเสียเหล่านี้ให้ดีขึ้นได้เท่าใดนัก ดังนั้น เพื่อเป็นการป้องกันโรคภัยที่อาจเกิดขึ้นจากฝุ่น PM 2.5 การสวม “หน้ากากอนามัย” เพื่อป้องกันฝุ่น เข้า สู่ร่างกายจึงเป็น การป้องกันส่วนบุคคลเบื้องต้นที่ง่ายที่สุด

หน้ากากอนามัยในท้องตลาดมีหลากหลายประเภท ทั้งแบบหน้ากากอนามัยทั่วไป หน้ากากแบบป้องกัน PM 2.5 หรือหน้ากาก N95 เป็นต้น ความแตกต่างของหน้ากากเหล่านี้มี 2 ประเด็นหลักคือ ความสามารถในการกรองและปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรอง ตัวอย่างเช่น หน้ากาก N95 คือ หน้ากากที่สามารถกรองฝุ่นในอากาศได้มากกว่า 95% ตามมาตรฐานของสถาบันส่งเสริมความปลอดภัยและอาชีวอนามัยในการทำงานของอเมริกา ซึ่งเทียบเท่ากับมาตรฐาน FFP2 ของยุโรปที่กำหนดใหส้ ามารถกรองฝุน่ ในอากาศได้มากกว่า 94% และต้องมีปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองน้อยกว่า 8% เมื่อใส่อย่างถูกวิธี ซึ่งแตกต่างกับหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปที่ไม่ได้มีข้อกำหนดเหล่านี้ไว้อย่างชัดเจน

ผลงานวิจัยหนึ่งในประเทศอังกฤษที่ทำการทดลองประสิทธิภาพการกรองฝุ่น PM 2.5 ของหน้า กากประเภทต่างๆ จากฝุ่น ภูเขาไฟ ซึ่งมีขนาดครอบคลุมอยูในช่วง PM 2.5 พบว่าหน้ากากแบบ N95 มีเส้นใยที่สามารถกรองฝุ่น ขนาด PM 2.5 ได้ดีมากมีประสิทธิภาพสูงถึง 99.4% ในขณะที่หน้ากากอนามัยชนิดป้องกัน PM 2.5 ที่ผลิตในประเทศญี่ปุ่น และหน้ากากอนามัยทั่วไปมีประสิทธิภาพรองลงมาที่ 98.4 และ 87.3% ตามลำดับโดยผ้าเช็ดหน้าและผ้าโพกหัวมีประสิทธิภาพในการกรองน้อยกว่าหน้ากากอนามัยแบบต่างๆ เป็นอย่างมากโดยสามารถกรองได้ไม่เกิน 25%

อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการชี้วัดประสิทธิภาพให้ครอบคลุมยิ่งขึ้น ควรต้องคำนึงถึงปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองของหน้ากากแต่ละชนิดด้วย เนื่องจากหน้ากากอนามัยแต่ละแบบมีความสามารถป้องกันการไหลเข้าของอากาศที่ไม่ผ่านการกรอง ซึ่งเกิดจากช่องว่างระหว่างหน้ากากและหน้าของผู้สวมใส่แตกต่างกัน โดยหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปมีอากาศที่ไม่ผ่านการกรองเข้าสูงถึง 35% ในขณะที่หน้ากากแบบ PM 2.5 และหน้ากาก N95 มีอากาศที่ไม่ผ่านการกรองเข้ามาน้อยกว่าที่ 22% และ 9% ตามลำดับ ดังนั้นจากข้อมูลเหล่านี้จึงเป็นการชี้ชัดว่า หน้ากากแบบ N95 เป็นหน้ากากที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นมากที่สุด เนื่องจากประสิทธิภาพในการกรองสูงและปริมาณอากาศที่ไม่ผ่านการกรองไหลเข้าตํ่า แต่จากการที่อากาศสามารถไหลเข้าได้น้อยมากและเส้นใยที่หนา ทำให้ผู้สวมใส่อาจมีความลำบากในการหายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องใช้เป็นเวลานาน เมื่อเทียบกันแล้วหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปหรือแบบป้องกัน PM 2.5 มีความสามารถในการกรองรองลงมา และปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองสูงกว่า ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นโดยรวมตํ่ากว่า แต่อย่างไรก็ตามการใส่หน้ากากอนามัยเหล่านี้ไว้ย่อมดีกว่าการหายใจฝุ่นเข้าไปในระบบหายใจของเราโดยตรงอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ งานวิจัยนี้ยังทดลองการนำผ้ามาซ้อนกันหลายๆ ชั้นและการทำให้ผ้าเปียก โดยพบว่า การนำผ้ามาซ้อนกันสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการกรองได้ในขณะที่การทำให้ผ้าเปียกไม่ได้มีส่วนทำให้ประสิทธิภาพการกรองดีขึ้น และอาจทำให้ประสิทธิภาพการกรองแย่ลงสำหรับผ้าบางชนิด ทั้งนี้ การใช้ผ้าเช็ดหน้าหรือผ้าชนิดใดๆ ในการป้องกันจะมีอากาศภายนอกที่ไหลเข้ามาโดยไม่ผ่านการกรองไหลเข้ามาได้ง่าย ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นลดลงจากเดิมเป็นอย่างมาก ดังนั้นเพื่อสุขอนามัยที่ดีแล้ว อย่างน้อยที่สุดควรสวมใส่หน้ากากอนามัยที่เหมาะสมมาใช้ในการป้องกันตัวเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่คุณภาพอากาศยํ่าแย่

โดยทั่วไปปัญหาฝุ่นขนาดเล็กเหล่านี้มักเกิดขึ้นเป็นประจำในช่วงปลายปีไปจนถึงต้นปีของทุกๆ ปี ซึ่งแนวทางในการแก้ไขปัญหาในระยะยาวจะต้องเกิดจากความร่วมมือของหลายฝ่ายเพื่อลดการเกิดฝุ่น ในหลายๆ ประเทศได้ใช้นโยบายควบคุมคุณภาพรถยนต์เพื่อให้ลดการปล่อยฝุ่น รวมไปถึงวางนโยบายการควบคุมฝุ่นจากกิจกรรมอื่นๆ เช่น การก่อสร้าง การผลิตไฟฟ้าและโรงงานต่างๆ อันจะทำให้ปริมาณฝุ่นลดลง ซึ่งนโยบายเหล่านี้ทำสำเร็จแล้วในหลายๆ ประเทศและส่งผลให้ปริมาณฝุ่นลดลงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ในประเทศไทยก็อาจสามารถเริ่มต้นการลดฝุ่นได้ด้วยวิธีการที่คล้ายๆ กัน ซึ่งเมื่อได้รับความร่วมมือจากประชาชนทุกคนก็จะทำให้ปัญหาเรื่อง “ฝุ่น” เล็กๆ กลับกลายเป็นเรื่องเล็กๆ ได้อย่างแน่นอน

Source: นิตยสาร Green Network ฉบับที่ 91 มกราคม-กุมภาพันธ์ 2562 คอลัมน์ GREEN Article
โดย รศ. ดร.พิสุทธิ์ เพียรมนกุล, กริชชาติ ว่องไวลิขิต