สนพ.ส่งเสริมโครงการผลิตพลังงานจากขยะในไทย พร้อมหนุนกฟผ.รับซื้อพลังงานไฟฟ้าจากขยะทั้งจากภาคเอกชน- ครัวเรือน

วัฒนพงษ์ คุโรวาท ผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน (สนพ.) กล่าวว่า  สนพ. มีนโยบายให้การสนับสนุนโครงการผลิตพลังงานจากขยะในประเทศไทยมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อทดแทนพลังงานไฟฟ้าที่มาจากเชื้อเพลิงน้ำมันที่นับมันจะหาได้ยากและมีราคาสูงขึ้น และพร้อมที่จะสนับสนุน กฟผ.ในการรับซื้อพลังงานไฟฟ้าจากขยะทั้งจากภาคเอกชนและครัวเรือนให้เข้าสู่ระบบของการไฟฟ้ามากขึ้นด้วย แต่เนื่องจากต้นแบบและวัตถุดิบที่จะนำมาเป็นเชื้อเพลิงนั้นต้องใช้นวัตกรรม การศึกษาและผลงานวิจัย รวมทั้งความร่วมมือจากภาคเอกชน ภาคการศึกษาที่มีนวัตกรรมอยู่แล้วหรือคิดค้นขึ้นมาใหม่ผสมผสาน ทดลองสังเคราะห์จนได้ผลที่ออกมาปลอดภัยแก่ชุมชน ประชาชน เกิดการยอมรับและราคาต้นทุนไม่สูงสามารถที่จะนำไปต่อยอดเชิงพาณิชย์ได้ในแต่ละชุมชนต่างๆทั่วประเทศตามแผนแม่บทในการกำจัดขยะและแปรรูปขยะ ของแผนพัฒนาเศรษฐกิจสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 ปี พ.ศ.2560-2564 ในยุทธศาสตร์ที่ 4 ว่าด้วยการเร่งรัดแก้ปัญหาขยะตกค้าง และยุทธศาสตร์ที่ 7 การวิจัยเทคโนโลยีพลังงานทดแทนจากขยะ รวมทั้งแผนแม่บทการกำจัดขยะมูลฝอยของประเทศ ในปี พ.ศ.2559-2564 ที่ต้องจัดการขยะชุมชนอย่างถูกต้องให้ได้โดยคำนึงถึงสุขภาพและชุมชนเป็นหลัก

ดังนั้น สนพ.จึงได้ร่วมติดตามการคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆที่เกี่ยวข้องการการกำจัดขยะเพื่อนำมาแปรรูปรูปให้เป็นพลังงานไฟฟ้า  โดย กฟผ.ที่โรงไฟฟ้าน้ำพองเป็นอีกแห่งที่มีการทำการศึกษาเรื่องการนำขยะแปรูปเป็นพลังงานไฟฟ้าภายใต้โครงการศึกษา วิจัยและพัฒนาต้นแบบโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ (Mobile Waste Incinerator Power Plan) ซึ่งได้ทดลองทำมากว่า 2 ปีและได้ผลเป็นที่พอใจอย่างยิ่ง

“ในอนาคต สนพ.จะนำต้นแบบนี้ไปพัฒนาและส่งเสริมให้แต่ละชุมชน แต่ละหมู่บ้าน ผ่านองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.)และ องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) กระทรวงมหาดไทย เพื่อนำไปลดขนาดเพื่อติดตั้งในแต่ละพื้นที่ที่มีขยะจำนวนมากที่จะนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในการผลิตเป็นพลังงานขยะเคลื่อนที่ต่อไป” วัฒนพงษ์ กล่าว

ส่วนการรับซื้อพลังงานขยะที่ผลิตเป็นไฟฟ้าได้ในแต่ละพื้นที่นั้นจะรับซื้อตามราคาที่ตกลงตามเงื่อนไขของนโยบายภาครัฐกำหนดและที่สำคัญจะสร้างจิตสำนึกในการคัดแยกขยะของประชาชนในแต่ละชุมชนที่จะนำขยะที่ไม่ใช่ขยะอินทรีย์มาใช้เป็นวัตถุดิบกับทางโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ด้วย ซึ่งจะช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนพลังงานไฟฟ้าที่จะใช้ในอนาคตรวมทั้งแก้ปัญหาขยะล้นเมืองในอนาคตได้อย่างยั่งยืน

โรงไฟฟ้าน้ำพองขนาดใหญ่ที่สุดในภาคอีสานผลิตไฟฟ้าปีละ 4,660 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง

อลงกรณ์ พุ่มรักธรรม ผู้อำนวยการโรงไฟฟ้าน้ำพอง กล่าวว่า โรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมน้ำพอง ตั้งอยู่ที่ตำบลกุดน้ำใส อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น มีพื้นที่ประมาณ 631 ไร่ ห่างจากตัวเมืองขอนแก่นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 32 กิโลเมตร อยู่ระหว่างเส้นทางเข้าเขื่อนอุบลรัตน์ มีระยะทางห่างจากเขื่อนประมาณ 18 กิโลเมตร ปัจจุบันเป็นโรงไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีกำลังผลิตรวม 710,000 กิโลวัตต์และสามารถผลิตไฟฟ้าได้ปีละ 4,660 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง โดยเป็นโรงไฟฟ้าแห่งเดียวในภูมิภาคนี้ที่ใช้ก๊าซธรรมชาติในการผลิตไฟฟ้าให้มีความมั่นคงและยั่งยืนขึ้น   สำหรับไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมน้ำพอง ได้มีการศึกษาและความเหมาะสมในการตั้งโรงไฟฟ้าผลิตไฟในพื้นที่จาก กฟผ. และได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลให้ดำเนินการผลิตไฟฟ้าโดยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 อนุมัติในปี พ.ศ.2532 และดำเนินการก่อสร้างในปี พ.ศ.2532 และในระยะที่ 2 อนุมัติในปี พ.ศ.2534 และดำเนินการก่อสร้างในปี พ.ศ.2535   ซึ่งประโยชน์ของการก่อสร้างโรงไฟฟ้านี้ช่วยลดการส่งถ่ายพลังงานไฟฟ้าจากภาคเหนือและภาคกลางไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือลงได้มาก ทำให้การสูญเสียพลังงานในระบบส่งน้อยลง

ในส่วนการดูแลสังคมและประชาชนและสิ่งแวดล้อมรอบโรงไฟฟ้านั้น ทางคณะผู้บริหารโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมน้ำพองได้สนับสนุนสินค้าชุมชนเพื่อเป็นสื่อที่ระลึกในโอกาสสำคัญ จ้างแรงงานท้องถิ่นให้เข้ามาทำงานในโรงไฟฟ้าเพื่อ เพิ่มรายได้ให้แก่ประชาชนในแต่ละปีจำนวนหลายล้านบาท ร่วมจัดทำโครงการส่งเสริมด้านสิ่งแวดล้อม โดยการอนุรักษ์พลังงาน อนุรักษ์ลำน้ำพอง การปลูกป่า การปล่อยปลาในลำคลองสาธารณะ ส่งเสริมให้ใช้จุลินทรีย์ในครัวเรือน สถานศึกษาและเป็นแหล่งเรียนรู้ด้านการผลิตพลังงานไฟฟ้าให้กับผู้ที่สนใจทั่วประเทศ เป็นต้น

ต้นแบบโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่มูลค่า40 ล้านบาท ใช้ใบไม้ กิ่งไม้ และเศษซากผลผลิตทการเกษตรเป็นเชื้อเพลิง

ดร.กันย์ วงศ์เกษม หัวหน้ากองการผลิตโรงไฟฟ้าพลังความร้อน กล่าวว่า  โครงการโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ได้มีการศึกษามากว่า 2 ปี จากการที่ได้ทำจากการศึกษาและวิจัยสร้างนวัตกรรมที่จะช่วยลดขยะที่สะสมในพื้นที่ชุมชนและครัวเรือนที่โรงไฟฟ้าตั้งอยู่ รวมทั้งเป็นการปลูกจิตสำนึกในการคัดแยกขยะก่อนที่จะที่ขยะในแต่ละประเภทจะช่วยประหยัดงบประมาณในการจัดการขยะที่ทิ้งแต่ละประเภทของแต่ละชุมชนแต่ละท้องถิ่นในแต่ละปีได้จำนวนมาก ซึ่งการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) โดยทีมโรงไฟฟ้าน้ำพองได้ร่วมกับกรมโรงงานอุตสาหกรรม ร่วมกันศึกษา วิจัยและพัฒนาต้นแบบโรงไฟฟ้าพลังงานาขยะเคลื่อนที่ (Mobile Waste Incinerator Power Plan) ขึ้น โดยใช้ขยะที่ไม่ใช่ขยะอินทรีย์เป็นเชื้อเพลิง เช่น ใบไม้ กิ่งไม้ และเศษซากผลผลิตทางการเกษตร เป็นต้น  เบื้องต้นนำร่องทำการศึกษาและติดตั้งโรงไฟฟ้าขยะเคลื่อนที่ ซึ่งมีมูลค่าประมาณ 40 ล้านบาท จำลองการทำโรงไฟฟ้าในโรงไฟฟ้าขนาดใหญ่บนรถบรรทุกขนาดใหญ่ 18 ล้อ 3 คัน แบ่งเป็น คันแรกสำหรับเป็นพื้นที่เก็บขยะที่สับแล้วนำมารอเพื่อเป็นวัตถุดิบ ซึ่งจะเก็บได้มากสุดประมาณ 3.5 ตัน คันที่ 2 สำหรับติดตั้งเตาเผาขยะ แบบเผาตรง และ Step Grate ส่วนคันที่ 3 จะนำมาติดตั้งหม้อน้ำ แบบ Combine (Water tube และ Fire Tube) การดำเนินการผลิตเพื่อให้ได้มาซึ่งไฟฟ้านั้นจะมีการป้อนขยะในอัตราขยะแห้ง 1-2 ตันต่อชั่วโมง ทำงานได้ตลอด 24 ชั่วโมง โดยการเผาเชื้อเพลิงขยะแต่ละครั้งจะใช้อุณหภูมิประมาณ 130 องศาเซลเซียส นอกจากนี้มีส่วนโครงสร้างอื่นๆต่อพ่วงอีกประมาณ 4 โครงสร้าง ประกอบด้วย ส่วนที่เก็บเป็นส่วนย่อยสับขยะแห้งจากชุมชน แขนเหล็กจับขยะที่ย่อยละเอียดแล้วเพื่อนำสู่สายพานเพื่อนำขยะเข้าสู่เตาเผา ส่วนที่แยกขยะโลหะและส่วนที่เป็นห้องมอนิเตอร์เก็บก๊าซเพื่อเตรียมจำหน่ายก๊าซไปผลิตกระแสไฟฟ้าหรือใช้แทน LPG

สำหรับอุปกรณ์ที่นำมาติดตั้งและประกอบเป็นโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่   มีทั้งสั่งซื้อจากต่างประเทศในเบื้องต้นเพื่อนำมาเป็นต้นแบบและศึกษาการใช้งานเพื่อศึกษารูปแบบทางธุรกิจในการบริหารจัดการโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ รวมทั้งมีอุปกรณ์ที่ซื้อภายในประเทศได้ เช่นอะไหล่มิเตอร์ไฟฟ้า เหล็กทำรางสายไฟ และสายไฟ เป็นต้น

เดินเครื่องเต็มที่ ได้ปริมาณไฟฟ้าประมาณ 30 เมกกะวัตต์

ดร.กันย์ กล่าวถึงการประเมินประสิทธิภาพจากผลการดำเนินโครงการฯว่าได้ปริมาณไฟฟ้าประมาณ 30 เมกกะวัตต์หากเดินเครื่องเต็มที่  โดยปริมาณไฟฟ้าที่ได้อยู่ในระดับที่ดี ซึ่งการเดินเครื่องแต่ละครั้งไม่ทำลายสภาพอากาศและสิ่งแวดล้อมรอบๆพื้นที่ที่ต้นแบบโรงไฟฟ้านี้ติดตั้ง ค่าฝุ่นละอองและไอน้ำที่เหลือจากการเผาไหม้มีค่ามลพิษที่น้อยมาก ทั้งนี้ภายหลังทำการศึกษาแล้วเสร็จเบื้องต้นมีโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ที่จังหวัดลำปาง ติดต่อให้นำไปทดลองติดตั้งในพื้นที่แล้ว 1 แห่ง

ส่วนในอนาคตจะมีการดำเนินแนวทางศึกษาลดขนาดโรงไฟฟ้าขยะเคลื่อนที่ให้อยู่บนรถคันเดียว แนวทางการแยกรถแต่ละคันเพื่อทำหน้าที่รับขยะแต่ละประเภท เพื่อช่วยลดต้นทุนการดำเนินการและให้เหมาะสมกับพื้นที่ใช้งานในชุมชนในพื้นที่ อบต. และพื้นที่โรงงานอุตสาหกรรม เป็นต้น

คาดโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ใช้เวลาคืนทุน 4-5 ปี

สำหรับการลงทุนโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่ของโรงไฟฟ้าน้ำพองประมาณ 40 ล้านบาท เพื่อหานวัตกรรมในการผลิตไฟฟ้า เพื่อให้เพียงพอต่อการใช้งานในพื้นที่และหาแหล่งพลังงานไฟฟ้าสำรองที่มาจากขยะในพื้นที่ในอนาคต หากเกิดการขาดแคลนพลังงาน คาดว่าจะคืนทุนในระยะเวลา 4-5 ปี  เมื่อการเดินเครื่องเต็มที่และต่อเนื่องทุกวัน ส่วนขยะที่จะนำมาเป็นวัตถุดิบนั้นเบื้องต้นจะรับซื้อจากทางโรงงานขยะรีไซเคิล ชุมชมเป็นหลักในพื้นที่ก่อน และในอนาคตอาจจะมีการจัดซื้อขยะในพื้นที่ใกล้เคียงและอื่นๆเพิ่มเติมเพื่อนำมาเป็นวัตถุดิบในการผลิต    ด้านการรับซื้อไฟฟ้าที่ได้จากการโรงไฟฟ้าพลังงานขยะเคลื่อนที่นั้นจะเป็นไปตามข้อตกลงของ กฟผ. ที่จะกำหนดราคารับซื้อและปริมาณรับซื้อในแต่ละพื้นที่เพื่อสร้างรายได้ให้แก่ชุมชนและช่วยลดปริมาณขยะลงอีกด้วย

ขยะทะเล ส่วนใหญ่เกิดจากน้ำมือของมนุษย์ทั้งทางตรงและทางอ้อม ที่มีตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่ และส่วนใหญ่เป็นขยะพลาสติกมีน้ำหนักเบาไม่สามารถย่อยสลายได้ในเวลาอันสั้น ถูกกระแสน้ำและคลื่นลมพัดพาไปในที่ที่ห่างไกลจากแหล่งกำเนิด โดยขยะพลาสติกส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ถุงพลาสติก ขวด ภาชนะใส่อาหาร และวัสดุที่ใช้สำหรับบรรจุหีบห่อ รวมทั้งผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม เช่น สายรัด แผ่นพลาสติก เครื่องมือประมง เช่น แห อวน ลอบ เป็นต้น

ศ.ดร. เผดิมศักดิ์ จารยะพันธุ์ ผู้ทรงคุณวุฒิ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้ข้อมูลว่า ขยะทะเลมีทั้งขยะที่เกิดจากการท่องเที่ยว การทำประมง ภาคอุตสาหกรรม การเดินเรือพาณิชย์ รวมถึงการทิ้งขยะลงทะเลโดยผิดกฎหมาย โดยแหล่งที่มาของขยะทะเลส่วนใหญ่เกิดจากกิจกรรมบนฝั่ง เช่น ชุมชน แหล่งทิ้งขยะบนฝั่ง บริเวณท่าเรือ และการท่องเที่ยวชายหาด และจากกิจกรรมในทะเล เช่น การขนส่งทางทะเล การประมง และการท่องเที่ยวทางทะเล เป็นต้น และขยะพลาสติกที่พบในทะเล ส่วนใหญ่เกิดจากกิจกรรมบนบกถึงร้อยละ 80 ดังนั้น หากยังไม่รีบแก้ไข หรือป้องกันจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ทั้งทำลายระบบนิเวศปะการัง การตายของสัตว์ทะเลหายาก อย่างเต่าและโลมา ทั้งนี้จากข้อมูลของกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง พบว่า ในปี พ.ศ. 2560 เต่าและโลมา กลืนขยะไปถึงร้อยละ 2-3 บางตัวถูกอวนหรือเชือกรัดกว่าร้อยละ 20-40

นอกจากนี้ ยังส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจ (การท่องเที่ยว) เรื่องของทัศนียภาพเสื่อมโทรมที่เกิดจากปัญหาขยะทะเล ปัญหาสุขภาพ และอาหารที่มีผลกระทบจากสารพิษ เนื่องจากพลาสติกสามารถถูกย่อยเป็นขนาดเล็กลงได้โดยแสงแดด (photodegradation) ทำให้สารเคมีบางชนิดที่เป็นพิษ ละลายไปในน้ำทะเล ขณะที่พลาสติกบางชนิดยังสามารถดูดซึมสารพิษเช่น PCB ที่อยู่ในน้ำทะเลสามารถเข้าสู่ห่วงโซ่อาหารได้เมื่อถูกกินโดยสัตว์ รวมถึงนำไปสู่การเกิดปัญหาระหว่างประเทศเรื่องปัญหาขยะข้ามแดน

“ ดังนั้น การจัดการขยะทะเลต้องแก้ไขตั้งแต่ต้นทางคือ คน โดยต้องสร้างความตระหนักให้กับประชาชน และการปรับเปลี่ยนมุมมองการแก้ปัญหาขยะใหม่ ไม่ใช่แก้ด้วยการเก็บขยะแล้วนำไปรีไซเคิลเพียงอย่างเดียว แต่ควรเปลี่ยนมุมมองของคนทิ้งขยะใหม่ ไม่มองขยะเป็นเพียงแค่ขยะหรือของเหลือทิ้ง แต่มองขยะให้เป็นวัตถุดิบ ให้การจัดการขยะเป็นเรื่องของ business model ทำให้เห็นประโยชน์จากขยะเหล่านี้มากกว่าการมองว่าเป็นปัญหา ยกตัวอย่างการจัดการขวดน้ำดื่มหนึ่งใบ ถ้าเรามองว่ามันเป็นขยะหลังดื่มน้ำเสร็จแล้วก็โยนทิ้งในถังขยะ เพียงแค่นี้ขวดน้ำดื่มนี้ก็กลายเป็นขยะแล้ว แต่ถ้าเราจัดการขวดน้ำดื่มด้วยการนำกลับไปรีไซเคิล ขวดน้ำดื่มนี้ก็จะกลายเป็นวัตถุดิบ ฉะนั้น อยู่ที่การบริหารจัดการของเราว่าจะให้เป็นขยะหรือให้เป็นวัตถุดิบ”

ปัจจุบันปัญหาขยะทะเล ถูกบรรจุอยู่ในเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals – SDGs) เป้าหมายที่14 มีเป้าหมายเพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์จากมหาสมุทรทะเลและทรัพยากรทางทะเลอย่างยั่งยืน เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยในเป้าประสงค์ที่ 14.1 การลดมลพิษทางทะเลรวมถึงขยะทะเล และจากข้อมูลสถานการณ์ขยะในประเทศไทย ใน ปี พ.ศ.2561 พบว่า คนไทยสร้างขยะ 1.15 กิโลกรัม/คน/วัน คิดเป็น 76,360 ตัน/วัน ขณะที่ขยะมูลฝอยทั่วประเทศรวมกันมากกว่า 27.82 ล้านตัน ถูกนำไปกำจัดด้วยวิธีถูกต้อง 10.88 ล้านตัน หรือคิดเป็นร้อยละ 39.1 ส่วนที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ได้ใหม่มี 9.58 ล้านตัน หรือคิดเป็นร้อยละ 34.4 ขณะที่ขยะที่กำจัดไม่ถูกต้องมีกว่า 7.36 ล้านตัน หรือร้อยละ 26.5 และยังมีขยะอีกจำนวนมากที่ยังไม่มีการเก็บรวบรวม โดยบริเวณที่พบขยะตกค้างพบมากที่สุดคือ ชายหาด ปะการัง และป่าชายเลนในพื้นที่ 24 จังหวัดชายทะเล และส่วนใหญ่พบเป็นถุงพลาสติก

นอกจากนี้ข้อมูลกรมควบคุมมลพิษ ยังพบว่า ระบบการจัดเก็บและรวบรวมขยะมูลฝอยไปสถานที่กำจัดขยะมูลฝอยชุมชนของหน่วยงานท้องถิ่น อย่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) มีเพียง 4,894 แห่ง หรือร้อยละ 63 ที่มีประสิทธิภาพ แต่ยังมีถึง 2,881 แห่ง หรือร้อยละ 37 ที่ยังไม่มีการเก็บรวบรวมและถูกนำไปกำจัด

ศ.ดร.เผดิมศักดิ์ กล่าวว่า เราทุกคนเป็นต้นเหตุทำให้เกิดขยะและเป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากขยะ ดังนั้นการป้องกันและแก้ไขปัญหาขยะนั้นจึงเป็นเรื่องของทุกคน และต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในการจัดการปัญหาขยะจากบนบก เพื่อป้องกันไม่ให้ลงสู่ทะเล เริ่มตั้งแต่การจัดการขยะในครัวเรือน การปรับมุมมองเกี่ยวกับขยะจากวัตถุเหลือใช้ให้กลายเป็นวัตถุดิบสำหรับกระบวนการผลิตอื่นๆ มากกว่าถูกมองว่าเป็นขยะไร้ค่า และอาจให้รางวัลหรือมอบประกาศนียบัตรการจัดการขยะที่ดีให้แก่ที่พักอาศัย คอนโด หอพัก โดยใช้หลักการเดียวกับกรณีร้านค้า โรงแรม หรือโรงงานที่ตั้งอยู่ติดชายทะเล และการนำแนวคิดเศรษฐกิจสีน้ำเงิน มาเป็นเครื่องมือประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการป้องกันขยะทะเล เป็นต้น

สำหรับข้อเสนอแนะเชิงนโยบายฉบับย่อเกี่ยวกับสถานการ์ขยะทะเลฯ จากงานวิจัยนี้ มี 4 ประเด็น ได้แก่

1. การป้องกันปัญหาขยะทะเลจากแหล่งกำเนิดขยะทั้งบนบกและในทะเล โดยการลดปริมาณขยะพลาสติกที่ต้องนำไปกำจัดทั้งบนบก ในพื้นที่เกาะ และพื้นที่ชายฝั่ง ออกมาตรการให้ผู้ผลิต ลด เลิก ผลิตภัณฑ์พลาสติกที่ใช้ครั้งเดียว การเพิ่มผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม การสร้างแรงจูงใจให้กับผู้ผลิต การควบคุมกิจกรรมการใช้ประโยชน์ที่ก่อให้เกิดขยะทะเล และสนับสนุนแนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจสีน้ำเงิน
2. การแก้ไขสถานการณ์ขยะที่เกิดขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากกิจกรรมบนบก การรองรับและจัดการขยะจากกิจกรรมบนบกและในทะเล การเพิ่มประสิทธิภาพและเพิ่มบริการจัดเก็บขยะให้เข้าถึงทุกชุมชนอย่างสม่ำเสมอ การคัดแยกและนำขยะพลาสติกกลับมาเป็นวัตถุดิบ จัดตั้งศูนย์คัดแยกขยะ หรือ ธนาคารขยะ
3. การแก้ไขผลกระทบที่เกิดจากปัญหาขยะทะเลและชายฝั่ง พัฒนาเทคโนโลยีและอุปกรณ์ในการติดตามเพื่อจัดการและจัดเก็บขยะในทะเล รวมทั้งแก้ไขปัญหา Microplastic และ Microbeat ที่อยู่ในห่วงโซ่อาหาร และ
4. กลไกภาพรวม โดยการกำหนดให้มีเขตบริหารจัดการทรัพยากรจังหวัดในทะเล และการวางแผนที่การใช้ประโยชน์ ที่มีกระทรวงมหาดไทยและกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งเป็นหน่วยงานรับผิดชอบหลัก การมี Business model เพื่อเป็นจุดเปลี่ยนในการจัดการกับ Political economy รวมถึงการปรับปรุงกฏหมายในประเทศให้ทันสมัยและเอื้อต่อการบริหารจัดการขยะในระดับประเทศ

“ การจัดการเป็นเรื่องสำคัญ หากจัดการไม่ดีก็กลายเป็นขยะ ถ้าจัดการถูกก็กลายเป็นวัตถุดิบ เมื่อปัญหาขยะทะเลลดลง ชายหาดปลอดขยะ ทรัพยากรทางทะเลอุดมสมบูรณ์ ก็จะส่งผลดีต่อระบบเศรษฐกิจฐานทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ซึ่งครอบคลุมกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรทางทะลทั้งทางตรงและทางอ้อม อาทิ การเป็นแหล่งอาหาร ทรัพยากรธรรมชาติ การเป็นแหล่งพลังงาน การท่องเที่ยว การขนส่ง และภาคบริการที่เกี่ยวเนื่อง” ศ.ดร. เผดิมศักดิ์ กล่าวทิ้งท้าย

Source: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม (สกสว.)