1. ระดับความเข้มข้นของ PM2.5 ที่ร่างกายได้รับ 2. ระยะเวลาสะสมที่ร่างกายได้รับ PM2.5 3.สัดส่วนของสารประกอบชนิดต่าง ๆใน PM2.5 4. สภาวะของร่างกายขณะได้รับ PM2.5 (ทารกในครรภ์มารดาและช่วงวัยต่าง ๆ ความไวต่อมลพิษของบุคคล ความ เจ็บป่วยที่มีอยู่เดิม ความแข็งแรงของร่างกาย)

ผลกระทบดังกล่าวอาจมีได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่ยังไม่ปรากฏอาการ ไม่มีการอักเสบไม่ปรากฏอาการแต่มีการอักเสบแฝงในระบบอวัยวะจนเกิดอาการผิดปกติ ซึ่งเกิดได้ทั้งฉับพลันทันทีทันใด แบบเฉียบพลัน และแบบเรื้อรัง โดยผลกระทบตามระยะต่าง ๆ อาจทำให้เกิดโรคขึ้นใหม่ หรือทำให้โรคเดิมรุนแรงขึ้นทำให้เซลล์ของอวัยวะต่าง ๆ เสื่อมจนทำให้อวัยวะทำงานเสื่อมเร็วและรุนแรงขึ้นอาจทำให้เซลล์กลายพันธุ์เป็นเซลล์มะเร็ง ตัวอย่างผลกระทบจาก PM2.5 ต่อระบบอวัยวะสำคัญหลักในการดำรงชีวิต ได้แก่ ระบบการหายใจ (เช่น โพรงจมูกอักเสบทั้งแบบภูมิแพ้ และติดเชื้อหลอดคอ กล่องเสียงและหลอดลมอักเสบ หอบหืด โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ปอดอักเสบ)

การอักเสบจาก PM2.5 ส่งเสริมให้ระบบการหายใจมีการอักเสบ มากขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อได้รับสารก่อแพ้และการอักเสบจาก PM2.5 ยังทำให้ติดเชื้อ (เช่นไวรัสไข้หวัด ไวรัส ไข้หวัดใหญ่ แบคทีเรีย)ได้ง่ายและรุนแรงมากขึ้นหลายเท่า และจำนวนไม่น้อยที่เกิดการอักเสบทั้งแบบ ภูมิแพ้และแบบติดเชื้อผสมผสานกัน ระบบหัวใจ(กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด กล้ามเนื้อหัวใจอักเสบ กล้ามเนื้อหัวใจตาย หัวใจเต้นผิดจังหวะ หัวใจล้มเหลว) ระบบหลอดเลือด (หลอดเลือดไปเลี้ยงสมองเสื่อม โรคstrokeของหลอดเลือดสมอง ความดันโลหิตสูง หลอดเลือดเลี้ยงหัวใจตีบ หลอดเลือดดำอุดตัน) ระบบสมอง(สมองด้อยประสิทธิภาพ สมองเสื่อม สมาธิสั้นและระบบจิตประสาท (อารมณ์แปรปรวน ความผิดปกติทางจิตแบบซึมเศร้าและฆ่าตัวตาย) และมีส่วนทำให้เกิดมะเร็งของอวัยวะต่าง ๆ (โดยเฉพาะมะเร็งปอด)

ดังนั้น PM2.5 จึงเป็นมลพิษที่เป็นสาเหตุสำคัญต่อการเสียชีวิตทั้งแบบฉับพลัน เฉียบพลัน และทำให้อายุขัยสั้นลง เป็นสาเหตุสำคัญของการเจ็บป่วยทั้งฉับพลันและเฉียบพลันอาจรุนแรง ถึงกับต้องไปรับการรักษาที่แผนกฉุกเฉินหรือต้องรับการรักษาในโรงพยาบาล เป็นสาเหตุของการเจ็บป่วยเป็นโรคเรื้อรังโดยเฉพาะโรคภูมิแพ้ โรคระบบการหายใจ โรคหัวใจและหลอดเลือดหรือทำให้โรคเรื้อรังดังกล่าว มีความรุนแรงเพิ่มขึ้นรวมทั้งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดโรคมะเร็งปอด

ส่วนระดับค่าเฉลี่ยของ PM2.5 รายวัน นิยมใช้ในการศึกษาวิจัยผลกระทบต่อการสูญเสีย ชีวิตและสุขภาพในระยะสั้นและค่าเฉลี่ยรายปี นิยมใช้ในการศึกษาวิจัยผลกระทบระยะยาวต่อการเกิดโรค เรื้อรังของระบบอวัยวะต่าง ๆ รวมทั้งโรคมะเร็ง และช่วงอายุขัย ส่วนค่า PM2.5 รายชั่วโมงมีผลกระทบต่อสุขภาพได้เช่นเดียวกัน ส่วนจะมากน้อยแตกต่างกันตามปัจจัยทั้ง 4 ที่กล่าวข้างต้น จึงนิยมใช้เตือนประชาชนในการวางแผนบริหารความเสี่ยงในการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆในชีวิตประจาวันในชั่วโมงถัดไป

แม้จะไม่มีค่า PM2.5 ที่ต่ำสุดที่ถือว่าปลอดภัยไม่มีผลกระทบต่อสุขภาพ แต่องค์การอนามัยโลกได้แนะนำความเป็นไปได้ที่ประเทศต่าง ๆ ควรมีแผนการดำเนินการกำหนดเป้าหมายให้ระดับ PM2.5 ไม่เกินค่าที่แนะนำเพื่อลดผลกระทบต่อชีวิตและสุขภาพให้เหลือน้อยเท่าที่จะบริหารจัดการได้ตามหลักฐาน งานวิจัยทั่วโลกที่ใช้ประกอบคำแนะนา (ค่าเฉลี่ยรายวันไม่เกิน 25 มคก./ลบ.ม และค่าเฉลี่ยรายปี ไม่เกิน 10 มคก./ลบ.ม) ส่วนแต่ละประเทศจะกำหนดค่ามาตรฐานของประเทศตนเองอย่างไรขึ้นอยู่กับระดับมลพิษ PM2.5 การชั่งความสมดุลเรื่องชีวิตและสุขภาพกับงบประมาณการลงทุนเพื่อปรับปรุงสภาวะแวดล้อมของแต่ละประเทศ ตลอดจนความเข้าใจ ความตั้งใจและความจริงจังในการปรับปรุงคุณภาพอากาศของภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน โดยพิจารณาจากการมีฝ่ายปกครองมีคำมั่นสัญญาที่ชัดเจนเป็นรูปธรรม กำหนดนโยบาย งบประมาณ แผนการดำเนินการ วิธีการดำเนินการและการประเมินผลที่มีกรอบระยะเวลาที่ชัดเจนทันต่อสถานการณ์แนวโน้มระดับมลพิษอากาศจากการศึกษาในต่างประเทศในหลายประเทศพบว่างบการลงทุนเพื่อปรับปรุงคุณภาพอากาศมีความคุ้มทุนสูงมากหลายสิบเท่าและเห็นผลดีอย่างรวดเร็วทั้งใน ด้านชีวิต สุขภาพ และเศรษฐกิจ ทำให้เศรษฐกิจเจริญก้าวหน้าควบคู่ไปกับอากาศที่มีคุณภาพได้ ตัวอย่าง เช่น จีน สหรัฐอเมริกา ไนจีเรีย เป็นต้น

จากการศึกษาวิจัยพบว่าประชากรของประเทศไทยได้รับผลกระทบด้านชีวิตและสุขภาพ จากฝุ่นมลพิษแทบทุกภาคมาอย่างยาวนานกว่าทศวรรษและทวีความรุนแรงมากขึ้นในช่วงฤดูแล้ง(ช่วง เดือนธันวาคม-เมษายน) โดยเฉพาะ 3-5ปีล่าสุด โดยแหล่งกำเนิดมลพิษที่เป็นปัญหาและมีผลกระทบต่อชีวิตและสุขภาพของประชาชนมากที่สุดในช่วงฤดูแล้งคือ การเผาในพื้นที่เกษตรเพิ่มขึ้นจากการส่งเสริมอุตสาหกรรมเกษตร (โดยเฉพาะอุตสาหกรรมอ้อย ข้าวโพด และข้าว ในทุกภาคยกเว้นภาคใต้) และยังมีการทำเกษตรพืชเชิงเดี่ยวใน

พื้นที่ภูเขาบ่อยครั้งที่ไฟลุกลามออกนอกพื้นที่ปลูกกลายเป็นสาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งของไฟป่า(ภาคเหนือตอนบน) ตลอดจนมีการเพิ่มการเผาพื้นที่เกษตรจากการส่งเสริมอุตสาหกรรม เกษตรในประเทศเพื่อนบ้านด้วยเช่นกัน ทำให้พื้นที่ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ได้รับผลกระทบจาก PM2.5 ในช่วงฤดูแล้งกันอย่างถ้วนทั่ว รวมทั้งกรุงเทพฯและปริมณฑลที่ได้รับ PM2.5 จากการเผาอุตสาหกรรมเกษตรเป็นหลักด้วยเช่นกัน เพราะกระแสลมที่พัดมวล PM2.5 จากแหล่งกำเนิดเข้าสู่กรุงเทพฯและปริมณฑลร่วมกับสภาพความกดอากาศ การกักขังอากาศไม่มีการถ่ายเทเอื้อให้มลพิษ PM2.5 ลอยแขวนในบรรยากาศอยู่นาน ทำให้สัดส่วนแหล่งกำเนิด PM2.5 มาจากการเผาอุตสาหกรรมเกษตรมีอิทธิพลมากกว่ามลพิษจากการจราจรหรือมลพิษจากปล่องโรงงานอุตสาหกรรม กล่าวโดยสรุปได้ว่ามลพิษ PM2.5 ในประเทศไทยในช่วงฤดูแล้งเกิดจากการเผาอุตสาหกรรมเกษตร อ้อย ข้าวโพด และข้าว เป็นหลัก และถูกซ้ำเติมด้วยการเผาอุตสาหกรรมเกษตรจากประเทศเพื่อนบ้าน ทั้งสาธารณรัฐกัมพูชา และสาธารณรัฐเมียนมาร์

คำแนะนำหลักสำหรับประชาชนในการดูแลตนเองช่วงวิกฤตมลพิษ

1. ติดตามค่าดัชนีคุณภาพอากาศในบริเวณที่ตัวเองอยู่หรือใกล้เคียงที่สุดเป็นระยะ ๆ โดยเลือกดัชนีที่สะท้อนผลกระทบต่อสุขภาพในช่วงเวลาชั่วโมงล่าสุดเป็นสำคัญ หากไม่มีค่าคุณภาพอากาศในบริเวณใกล้เคียงที่ตัวเองอยู่การใช้เครื่องวัด PM2.5 แบบพกพา แม้ไม่แม่นยำเท่าเครื่องมาตรฐาน แต่ได้ค่าสอดคล้องกันเป็นอย่างดี มีประโยชน์ในการติดตามแนวโน้มค่ามลพิษส่วนบุคคลและสามารถร่วมกันทำเป็นเครือข่ายในพื้นที่ที่ละเอียดขึ้น(แต่มีข้อจำกัดหากวัดในที่ความชื้นสูงมาก จึงต้องหมั่นตรวจสอบและปรับค่า) ไม่ควรใช้ดัชนีคุณภาพอากาศรายวันมาใช้ในการวางแผนดำเนินกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
2. ปิดประตูหน้าต่าง เพื่อไม่ให้มลพิษอากาศเข้ามาสะสมในอาคาร และใช้เครื่องฟอกอากาศในอาคารที่ทำงานหรืออยู่อาศัย เช่น ห้องทำงาน ห้องนอน หรือห้องที่อยู่อาศัยเป็นเวลานาน หากปิดห้องนาน ๆ ระบบไหลเวียนอากาศไม่เพียงพอ (รู้สึกอึดอัด ปวดหรือมึนศีรษะ)ให้เปิดแง้มห้องเพื่อระบายอากาศระยะสั้น ๆ แล้วปิดตามเดิม อาจต้องทำสลับเช่นนี้จนคุณภาพอากาศลดลงมาอยู่ในระดับที่ปลอดภัยสำหรับแต่ละบุคคล
3. ควรสวมหน้ากากที่สามารถกรองฝุ่นละอองขนาดเล็กได้ (N-95) และสวมให้ถูกวิธี จำเป็นต้องเลือกขนาดที่ใส่ได้กระชับกับรูปจมูกและใบหน้า หากเริ่มอึดอัดหรือเหนื่อยให้ถอดออกเพียงชั่วครู่ ก็จะรู้สึกสบายขึ้นแล้วรีบสวมใหม่ ทำสลับกันไปเช่นนี้จนดัชนีคุณภาพอากาศอยู่ในเกณฑ์ที่ปลอดภัยกับตนเอง การใส่หน้ากากN95 ที่มีวาล์วระบายลมหายใจออกจะทำให้อึดอัดน้อยลงใส่ได้นานขึ้น
4. หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายนอกอาคารหรือในอาคาร(โรงยิม)ที่ไม่มีระบบฟอกอากาศนาน ๆหรืออาจต้องงดออกกำลังกายขึ้นกับระดับคุณภาพอากาศในช่วงเวลานั้นและปัจจัยเสี่ยงของแต่ละบุคคล
5. หลีกเลี่ยงการอยู่ในอาคารที่ไม่มีระบบฟอกอากาศ (เช่น โรงแรม ศูนย์การค้า ร้านอาหาร โรงภาพยนตร์ที่ไม่มีระบบฟอกอากาศ) ถ้าจำเป็นต้องอยู่ควรสวมหน้ากาก N-95และทำตามข้อ 3
6. ผู้ที่มีประวัติเป็นโรคภูมิแพ้ โรคหัวใจและหลอดเลือด ความดันโลหิตสูง หรือโรคระบบหายใจเรื้อรัง เช่นหอบหืด ปอดอุดกั้นเรื้อรัง ควรหมั่นสังเกตอาการ โรคกำเริบ ถ้ามีอาการควรใช้ยาหรือรักษาเบื้องต้นตามที่แพทย์เคยแนะนำและไปพบแพทย์โดยเร็วหากอาการไม่หายเป็นปกติ
7. ผู้ที่ไม่มีโรคประจาตัวหรือแข็งแรง ถ้ามีอาการผิดปกติที่รบกวนชีวิตประจาวันควรรีบพบแพทย์เช่นกัน อาการสำคัญที่ควรรีบไปพบแพทย์อย่างฉุกเฉิน ได้แก่ แน่นอกหรือเจ็บอกหรือเจ็บท้องใต้ลิ้นปี่เหมือนมีของหนักกดทับ เหนื่อยหอบผิดปกติ ปวดมึนศีรษะ ชาหรืออ่อนแรงที่ใบหน้าหรือแขนขาซีกใดซีกหนึ่งอย่างฉับพลัน มุมปากตก ปากเบี้ยว พูดไม่ชัด พูดไม่ออก สับสน มองไม่เห็นฉับพลัน อาการไอเป็นชุด ๆ ไอมีเสียงดังหวีด มีไข้และหอบเหนื่อย เป็นต้น
8. สวมแว่นตาขนาดใหญ่ เพื่อป้องกันดวงตาจากมลพิษ ใช้น้ำเกลือมาตรฐานล้างตาหากรู้สึกระคายเคืองตา
9. ใช้น้ำเกลือล้างจมูก เพื่อล้างฝุ่นควันลดอาการคัดจมูก หรือ กลั้วคอ เพื่อบรรเทาอาการเจ็บคอ
10. ไม่เป็นผู้ก่อมลพิษเอง เช่น ไม่เผาทุกชนิด ไม่สูบบุหรี่ ไม่ใช้รถควันดำ

Source: โดย ศ.นพ.ชายชาญ โพธิรัตน์ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญหน่วยโรคระบบการหายใจ เวชบำบัดวิกฤตและภูมิแพ้อายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

PM 2.5 หรือ Particulate Matter 2.5 μm เป็นฝุ่นที่มีขนาดเล็กมาก โดยมีขนาดเล็กกว่าเส้นผมของมนุษย์ประมาณ 20-30 เท่า และเนื่องจากขนาดของฝุ่นที่เล็กจึงทำให้ฝุ่นประเภทนี้สามารถแทรกซึมเข้าสู่ส่วนต่างๆ ของร่างกายได้ง่าย โดยทั่วไปแล้วฝุ่นที่มีขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน หรือ PM 10 จะไม่สามารถเข้า ถึงปอดของมนุษย์ได้ แต่สำหรับฝุ่น PM 2.5 ที่มีขนาดเล็กกว่านั้นจะสามารถสะสมในปอด หรือบางส่วนที่เล็กไปจนถึง PM 0.1 จะสามารถแทรกซึมเข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือด ดังนั้นฝุ่นเหล่านี้จึงเป็นสาเหตุให้เกิดโรคที่เกี่ยวข้องกับทางเดินหายใจ โรคเกี่ยวกับหลอดเลือด และมะเร็งหลากหลายชนิด โดยจากสถิติที่ผ่านมา ในปี พ.ศ. 2553 ประเทศจีนมีผู้เสียชีวิตจากโรคเหล่านี้สูงถึง 1.2 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 15 ของประชากรในประเทศจีนทั้งหมด ทั้งนี้แหล่งกำเนิดของ PM 2.5 อยู่ในกระบวนการต่างๆ รอบๆ ตัวเรา เช่น การผลิตไฟฟ้า โรงงานกระบวนการผลิตต่างๆ รวมไปถึงสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรา

ในปัจจุบัน ยังไม่มีเทคโนโลยีที่สามารถจัดการกับสภาวะฝุ่น PM 2.5 ที่ปกคลุมตัวเมืองอย่างชะงัด การฉีดนํ้าหรือฝนก็ไม่สามารถบำบัดสภาวะอากาศเสียเหล่านี้ให้ดีขึ้นได้เท่าใดนัก ดังนั้น เพื่อเป็นการป้องกันโรคภัยที่อาจเกิดขึ้นจากฝุ่น PM 2.5 การสวม “หน้ากากอนามัย” เพื่อป้องกันฝุ่น เข้า สู่ร่างกายจึงเป็น การป้องกันส่วนบุคคลเบื้องต้นที่ง่ายที่สุด

หน้ากากอนามัยในท้องตลาดมีหลากหลายประเภท ทั้งแบบหน้ากากอนามัยทั่วไป หน้ากากแบบป้องกัน PM 2.5 หรือหน้ากาก N95 เป็นต้น ความแตกต่างของหน้ากากเหล่านี้มี 2 ประเด็นหลักคือ ความสามารถในการกรองและปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรอง ตัวอย่างเช่น หน้ากาก N95 คือ หน้ากากที่สามารถกรองฝุ่นในอากาศได้มากกว่า 95% ตามมาตรฐานของสถาบันส่งเสริมความปลอดภัยและอาชีวอนามัยในการทำงานของอเมริกา ซึ่งเทียบเท่ากับมาตรฐาน FFP2 ของยุโรปที่กำหนดใหส้ ามารถกรองฝุน่ ในอากาศได้มากกว่า 94% และต้องมีปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองน้อยกว่า 8% เมื่อใส่อย่างถูกวิธี ซึ่งแตกต่างกับหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปที่ไม่ได้มีข้อกำหนดเหล่านี้ไว้อย่างชัดเจน

ผลงานวิจัยหนึ่งในประเทศอังกฤษที่ทำการทดลองประสิทธิภาพการกรองฝุ่น PM 2.5 ของหน้า กากประเภทต่างๆ จากฝุ่น ภูเขาไฟ ซึ่งมีขนาดครอบคลุมอยูในช่วง PM 2.5 พบว่าหน้ากากแบบ N95 มีเส้นใยที่สามารถกรองฝุ่น ขนาด PM 2.5 ได้ดีมากมีประสิทธิภาพสูงถึง 99.4% ในขณะที่หน้ากากอนามัยชนิดป้องกัน PM 2.5 ที่ผลิตในประเทศญี่ปุ่น และหน้ากากอนามัยทั่วไปมีประสิทธิภาพรองลงมาที่ 98.4 และ 87.3% ตามลำดับโดยผ้าเช็ดหน้าและผ้าโพกหัวมีประสิทธิภาพในการกรองน้อยกว่าหน้ากากอนามัยแบบต่างๆ เป็นอย่างมากโดยสามารถกรองได้ไม่เกิน 25%

อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการชี้วัดประสิทธิภาพให้ครอบคลุมยิ่งขึ้น ควรต้องคำนึงถึงปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองของหน้ากากแต่ละชนิดด้วย เนื่องจากหน้ากากอนามัยแต่ละแบบมีความสามารถป้องกันการไหลเข้าของอากาศที่ไม่ผ่านการกรอง ซึ่งเกิดจากช่องว่างระหว่างหน้ากากและหน้าของผู้สวมใส่แตกต่างกัน โดยหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปมีอากาศที่ไม่ผ่านการกรองเข้าสูงถึง 35% ในขณะที่หน้ากากแบบ PM 2.5 และหน้ากาก N95 มีอากาศที่ไม่ผ่านการกรองเข้ามาน้อยกว่าที่ 22% และ 9% ตามลำดับ ดังนั้นจากข้อมูลเหล่านี้จึงเป็นการชี้ชัดว่า หน้ากากแบบ N95 เป็นหน้ากากที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นมากที่สุด เนื่องจากประสิทธิภาพในการกรองสูงและปริมาณอากาศที่ไม่ผ่านการกรองไหลเข้าตํ่า แต่จากการที่อากาศสามารถไหลเข้าได้น้อยมากและเส้นใยที่หนา ทำให้ผู้สวมใส่อาจมีความลำบากในการหายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องใช้เป็นเวลานาน เมื่อเทียบกันแล้วหน้ากากอนามัยแบบทั่วไปหรือแบบป้องกัน PM 2.5 มีความสามารถในการกรองรองลงมา และปริมาณอากาศที่ไหลเข้าโดยไม่ผ่านการกรองสูงกว่า ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นโดยรวมตํ่ากว่า แต่อย่างไรก็ตามการใส่หน้ากากอนามัยเหล่านี้ไว้ย่อมดีกว่าการหายใจฝุ่นเข้าไปในระบบหายใจของเราโดยตรงอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ งานวิจัยนี้ยังทดลองการนำผ้ามาซ้อนกันหลายๆ ชั้นและการทำให้ผ้าเปียก โดยพบว่า การนำผ้ามาซ้อนกันสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการกรองได้ในขณะที่การทำให้ผ้าเปียกไม่ได้มีส่วนทำให้ประสิทธิภาพการกรองดีขึ้น และอาจทำให้ประสิทธิภาพการกรองแย่ลงสำหรับผ้าบางชนิด ทั้งนี้ การใช้ผ้าเช็ดหน้าหรือผ้าชนิดใดๆ ในการป้องกันจะมีอากาศภายนอกที่ไหลเข้ามาโดยไม่ผ่านการกรองไหลเข้ามาได้ง่าย ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพในการป้องกันฝุ่นลดลงจากเดิมเป็นอย่างมาก ดังนั้นเพื่อสุขอนามัยที่ดีแล้ว อย่างน้อยที่สุดควรสวมใส่หน้ากากอนามัยที่เหมาะสมมาใช้ในการป้องกันตัวเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่คุณภาพอากาศยํ่าแย่

โดยทั่วไปปัญหาฝุ่นขนาดเล็กเหล่านี้มักเกิดขึ้นเป็นประจำในช่วงปลายปีไปจนถึงต้นปีของทุกๆ ปี ซึ่งแนวทางในการแก้ไขปัญหาในระยะยาวจะต้องเกิดจากความร่วมมือของหลายฝ่ายเพื่อลดการเกิดฝุ่น ในหลายๆ ประเทศได้ใช้นโยบายควบคุมคุณภาพรถยนต์เพื่อให้ลดการปล่อยฝุ่น รวมไปถึงวางนโยบายการควบคุมฝุ่นจากกิจกรรมอื่นๆ เช่น การก่อสร้าง การผลิตไฟฟ้าและโรงงานต่างๆ อันจะทำให้ปริมาณฝุ่นลดลง ซึ่งนโยบายเหล่านี้ทำสำเร็จแล้วในหลายๆ ประเทศและส่งผลให้ปริมาณฝุ่นลดลงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ในประเทศไทยก็อาจสามารถเริ่มต้นการลดฝุ่นได้ด้วยวิธีการที่คล้ายๆ กัน ซึ่งเมื่อได้รับความร่วมมือจากประชาชนทุกคนก็จะทำให้ปัญหาเรื่อง “ฝุ่น” เล็กๆ กลับกลายเป็นเรื่องเล็กๆ ได้อย่างแน่นอน

Source: นิตยสาร Green Network ฉบับที่ 91 มกราคม-กุมภาพันธ์ 2562 คอลัมน์ GREEN Article
โดย รศ. ดร.พิสุทธิ์ เพียรมนกุล, กริชชาติ ว่องไวลิขิต