การอั้นปัสสาวะไม่อยู่หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ปัสสาวะเล็ด ไม่ได้ถือเป็นโรค แต่เป็นอาการที่มีปัสสาวะ จะไม่สามารถเก็บปัสสาวะไว้เพื่อถ่ายออกมาในห้องน้ำหรืออุปกรณ์รองรับน้ำปัสสาวะได้ทัน มักสร้างความกังวลใจและอึดอัดแก่ผู้มีปัญหาเหล่านี้ได้ไม่น้อย อาการดังกล่าวมักเกิดขึ้นกับผู้สูงอายุหรือผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 45 ปี เป็นต้นไปทั้งชายและหญิง ส่วนในวัยอื่นมีพบบ้าง ไม่มากและไม่บ่อยนัก

สาเหตุ การเกิดความผิดปกตินี้จากวัยอายุที่มากขึ้น เกินวัย 40 ปีขึ้นไป หูรูดกระเพาะปัสสาวะทั้งชายและหญิงมักจะเกิดการหย่อนตัว คือความเสื่อมของร่างกาย ทำให้ความสามารถในการบีบรัดหูรูดลดลง เวลาที่มีปัสสาวะอาจจะมากหรือน้อย จะทำให้รู้สึกอั้นไม่อยู่และปัสสาวะเล็ดออกมา มากบ้างน้อยบ้าง ขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละบุคคล ซึ่งปัจจุบันยังไม่มียาหรือวิธีการที่จะป้องกันหรือแก้ไขอย่างเห็นผลที่ดี ขึ้นอยู่กับข้อปฏิบัติตัวเป็นส่วนใหญ่ มีข้อปฎิบัตอย่างเคร่งครัดอยู่ 3 ประการ ดังนี้

1.) ตั้งใจกำหนดเวลาในการเข้าห้องน้ำ ขับถ่ายปัสสาวะออกก่อนที่จะเกิดปัสสาวะเล็ด เช่น เข้าห้องน้ำในทุก 50 นาที หรือ 1 ชั่วโมง เพื่อมิให้ปัสสาวะในกระเพาะปัสสาวะเต็มจนเกิดปัสสาวะเล็ด

2.) ฝึกการออกกำลังกายต่อหูรูดกระเพาะปัสสาวะด้วยการฝึกขมิบหูรูดปัสสาวะ เหมือนกับที่เราขมิบหรืออั้นอุจจาระ เนื่องจากหูรูดปัสสาวะและหูรูดอุจจาระที่บริเวณทวารหนักควบคุมโดยระบบประสาทส่วนกลางเหมือนกัน ดังนั้นการฝึกขมิบหูรูดปัสสาวะจึงทำได้ไม่ยุ่งยาก หมั่นขมิบบ่อย ๆ เป็นระยะ ๆ และทำเป็นช่วง ๆ ช่วงละ 10 -20 ครั้ง แต่ละวันให้ทำรวมแล้ว 200-300 ครั้ง ในระยะประมาณ 3-6 สัปดาห์ จะสามารถเสริมสร้างความยืดหยุ่นของหูรูดปัสสาวะได้ สามารถทำการขมิบในทุกอิริยาบถของร่างกาย จะเป็นท่ายืน ท่านั่ง ท่านอน สามารถทำได้ทั้งสิ้น

3.) หากปฏิบัติข้อ 1 และข้อ 2 แล้ว ข้อ 3 นี้เป็นตัวช่วยเพิ่มความมั่นใจและความกังวลใจลดลงได้ ด้วยการใส่แพมเพิสผู้ใหญ่ไว้ภายในร่างกาย หากมีความจำเป็นและไม่สะดวกเข้าห้องน้ำ แพมเพิสจะช่วยดูดซับน้ำปัสสาวะได้อย่างมีประสิทธิภาพ

การดื่มน้ำหรือปฏิบัติตัวในชีวิตประจำวันยังคงดำเนินไปตามปกติ ศึกษาและปฏิบัติตามทั้ง 3 ข้อ ดังกล่าว จะช่วยเรื่องการอั้นปัสสาวะไม่อยู่หรือปัสสาวะเล็ดได้เป็นอย่างดี

ที่มา: หมอโฆษิต

สาเหตุ การเกิดโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่มักเกิดกับผู้ที่รับประทานผักและผลไม้น้อยหรือไม่รับประทานเลย ผู้ที่ดื่มน้ำน้อย (ต่ำกว่าวันละ 6 แก้ว หรือปริมาณ 1 ลิตรครึ่ง 1 แก้วคิดเป็น 2,50 c.c.) นอกจากนี้ ปัจจัยเสริมที่ก่อให้เกิดมะเร็งลำไส้ใหญ่ คือ การขาดการออกกำลังกายและพฤติกรรมการรับประทานอาหารของทอด ปิ้ง ย่าง รวมถึงอาหารที่มันจัดเป็นประจำ ผู้ที่มีปัญหาเรื่องการขับถ่ายอุจจาระ มักท้องผูก อุจจาระแข็ง ขับถ่ายออกยาก รวมถึงผู้ที่มีอาการท้องอืด ท้องเฟ้อ จุกแน่นบริเวณช่องท้องเป็นประจำ นอกจากนี้ ลักษณะของอุจจาระที่ขับถ่ายออกมา มีส่วนบ่งชี้ว่ามีความผิดปกติของลำไส้ใหญ่ คืออุจจาระอาจจะแข็ง อุจจาระสีดำ รวมถึงอุจจาระที่มีเลือดปนออกมาด้วย

การตรวจวินิจฉัย จากแพทย์ มักจะตรวจโดยการทำ CT scan ช่องท้อง โดยเฉพาะในส่วนของลำไส้ใหญ่หรือการส่องกล้อง โดยใช้อุปกรณ์เล็ก ๆ ผ่านเข้าทางรูทวารหนัก แล้วดูผ่านกล้อง ดูผนังของลำไส้ใหญ่ ดูเนื้อเยื่อและโครงสร้างอื่น ๆ จะบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่

การรักษา  หากตรวจพบมะเร็งลำไส้ใหญ่ในระยะหนึ่งหรือระยะแรกเริ่ม แพทย์จะทำการผ่าตัด ผู้ป่วยหายเป็นปกติได้โดยไม่ใช้เคมีบำบัดหรือฉายแสง สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ หากตรวจพบเซลล์มะเร็งในระยะรุนแรง คือ ระยะ 3 หรือระยะ 4 และก้อนมะเร็งใหญ่โตมาก นอกจากนี้เป็นระยะกระจายไปอวัยวะอื่นของร่างกาย อาจต้องอาศัยเคมีบำบัดหรือฉายแสงเพื่อการรักษาแบบประคับประคอง ผลการรักษาอาจไม่ดีเท่าที่ควร ผู้ป่วยมักเสียชีวิตในที่สุด

การป้องกันและปฏิบัติตัว ให้ห่างไกลจากมะเร็งลำไส้ใหญ่

1.) ดื่มน้ำให้มาก เป็นประจำ ในปริมาณ 2-3 ลิตร ต่อวันเป็นประจำ

2.) รับประทานผักและผลไม้เป็นประจำ เนื่องจากผักและผลไม้เป็นตัวช่วยให้เกิดกากใยของอุจจาระเพื่อให้คล่องตัวกับการไหลลื่นออกจากลำไส้ใหญ่

น้ำที่ดื่มในบริมาณมาก ช่วยลดความแข็งตัวของอุจจาระ การขับถ่ายอุจจาระจะง่ายขึ้นและคล่องตัว ไม่ก่อให้เกิดอาการท้องผูก ไม่ก่อความเสียหายกับผนังลำไส้ใหญ่และรูทวารหนัก ลดการเกิดริดสีดวงทวาร แผลในลำไส้ใหญ่ และการอักเสบของลำไส้ใหญ่ อันเป็นเหตุให้พัฒนาเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่

ดังนั้นจุดสำคัญการป้องกันโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ คือ พฤติกรรมการดื่มน้ำ การรับประทานผักและผลไม้ หลีกเลี่ยงอาหารปิ้ง ย่าง และทอด ออกกำลังกายสม่ำเสมอ พักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ปล่อยให้ท้องผูก จิตใจแจ่มใส แล้วท่านจะห่างไกลโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่

ที่มา: หมอโฆษิต

อาการแสดง ผู้ป่วยหญิงมักมีอาการปวดท้องน้อยอย่างรุนแรงในช่วงประจำเดือนมา อ่อนเพลีย เลือดประจำเดือนมามาก เบื่ออาหาร น้ำหนักตัวลด อาจมีน้ำขังอยู่ในช่องท้องทำให้ท้องมานโตขึ้น และอาจจะคลำได้ก้อนเนื้อที่แข็งตัวบริเวณท้องน้อยได้ เรื่องปวดรุนแรงและอาการผิดปกติทำให้ผู้ป่วยพบแพทย์และตรวจภายใน จึงพบว่าเป็นมะเร็งรังไข่ และส่วนใหญ่ที่ตรวจพบมักเป็นมะเร็งรังไข่ระยะ 3 หรือระยะ 4 แล้ว เนื่องจากระยะ 1 และระยะ 2 มักไม่มีอาการรุนแรง

การรักษา หากลักษณะมะเร็งรังไข่มีก้อนโตไม่มากนัก และยังไม่มีการกระจายตัวของเซลล์มะเร็งรังไข่ แพทย์อาจให้การรักษาด้วยการผ่าตัดซึ่งเป็นวิธีที่หยุดมะเร็งรังไข่ได้รวดเร็ว นอกจากนี้อาจจะฉีดสารบางอย่างเพื่อยับยั้งการเจริญเติบโตของเยื่อบุมดลูกที่เกิดผิดที่ รวมถึงการยับยั้งก้อนเนื้อมะเร็งมิให้เติบโตเร็วเกินไป ซึ่งแพทย์จะพิจารณาว่าการรักษาจะใช้วิธีใดที่เป็นคุณประโยชน์ต่อผู้ป่วย

การป้องกัน เป็นวิธีที่ดีที่สุด เพื่อลดความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งรังไข่ ดูแลสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง

1.) รับอากาศบริสุทธิ์ทุกวัน

2.) รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ เน้นผักและผลไม้ให้มาก ดื่มน้ำที่สะอาดให้เพียงพอ

3.) ออกกำลังกายและพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่เครียดกับเรื่องใดเกินไป ตรวจร่างกายสม่ำเสมอ ช่วยป้องกันและลดความเสี่ยงมะเร็งรังไข่ได้

ที่มา: หมอโฆษิต

ในบทความนี้จะกล่าวถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับกระดูกสันหลังส่วนท้ายทอย ตั้งแต่บาดเจ็บเล็กน้อย จนถึงขั้นอันตรายถึงขั้นเสียชีวิต

โครงสร้างส่วนท้ายทอยมีกระดูกสันหลังอยู่ 7 ชิ้น และมีประสาทไขสันหลังต่อมากับแกนสมองหรือก้านหลังที่อยู่ในกระโหลกศีรษะ และแนวประสาทไขสันหลังที่ท้ายทอยมีเส้นประสาทฝอยที่ส่งต่อมาจากรากประสาท ไปควบคุมการทำงานของกระบังลมที่กั้นระหว่างช่องทรวงอกและส่วนช่องท้อง และมีเส้นประสาทฝอยไปควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อหัวไหล่ กล้ามเนื้อสะบัก กล้ามเนื้อท้ายทอย ตลอดแขนทั้ง 2 ข้าง

ส่วนโครงสร้างกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 1 และกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 2 จะอยู่ติดกัน โดยกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 2 ด้านหลังมีเดือยยึดขึ้นมาให้กระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 1 สวมติดกัน ดังนั้นในส่วนนี้จึงเป็นข้อต่อกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 1 สวมหรือสอดแทรกกับเดือยของกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 2 และถูกปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อ  เส้นเอ็น ผังผืด เพื่อให้เราสามารถเคลื่อนไหวท้ายทอยในท่าหันศีรษะไปทางซ้ายและขวาได้ อันตรายที่เกิดขึ้น หากมีการนวด กด อย่างรุนแรงไปทางซ้ายหรือขวา มีโอกาสทำให้เดือยของกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 2 หักได้ มีผลกระทบต่อประสาทไขสันหลังและฉุดกระชากไปดึงแกนสมองหรือก้านสมอง เกิดการฉีกขาด ผู้ถูกนวดมีโอกาสเสียชีวิต ถือว่าเป็นอันตรายจุดที่หนึ่งที่ร้ายแรงมาก

อันตรายจุดที่ 2 กระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 3 ชิ้นที่ 4 และชิ้นที่ 5 ประสาทไขสันหลังส่วนนี้ มีรากประสาทออกมา เป็นเส้นประสาทมาควบคุมการทำงานของกระบังลมอยู่บริเวณชายโครงซี่โครงทั้งซ้ายและขวา เพื่อควบคุมการทำงานของปอด ทำให้ขยายและหุบเพื่อรับออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ หากมีการกดนวดและบิดท้ายทอยอย่างรุนแรง มีผลกระทบต่อเส้นประสาทที่มาควบคุมกระบังลม ก่อให้เกิดระบบหายใจล้มเหลว ผู้ถูกนวดเสียชีวิตได้

อันตรายจุดที่ 3 เส้นประสาทที่ออกมาจากประสาทไขสันหลังของกระดูกท้ายทอยชิ้นที่ 1 ถึงชิ้นที่ 7 จะไปควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อท้ายทอย กล้ามเนื้อไหล่ กล้ามเนื้อบริเวณสะทบัก รวมถึงกล้ามเนื้อแขนทั้ง 2 ข้าง หากการบิดนวดอย่างรุนแรง มีผลกระทบและก่อให้เกิดความเสียหายต่อเส้นประสาทที่ไปควบคุมกล้ามเนื้อต่าง ๆ  ดังกล่าว ก่อให้เกิดกล้ามเนื้อแขนอ่อนแรง เกิดอัมพฤกษ์ อัมพาต ของแขนข้างใดข้างหนึ่ง หรือทั้ง 2 ข้างได้

อันตรายจุดที่ 4 เป็นส่วนที่พบบ่อย หากการบิดนวดไม่รุนแรง มีผลกระทบต่อกล้ามเนื้อต่าง ๆ  ดังกล่าวในจุดอันตรายจุดที่ 3 อาจเกิดการระบม กล้ามเนื้อบอบช้ำ เกิดอาการเคล็ด ขัด ยอก ปวดกล้ามเนื้อ เวลามีการเคลื่อนไหวท้ายทอย หัวไหล่ และแขน

สรุปอันตรายที่เกิดขึ้นทั้ง 4 จุด ให้เข้าใจง่าย คือ

1.) คอหัก เสียชีวิต

2.) ระบบหายใจล้มเหลว เสียชีวิต

3.) แขนเป็นอัมพฤกษ์หรืออัมพาต

4.) กล้ามเนื้อท้ายทอยเคล็ด ขัด ยอก ปวดระบม

เพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น กระดูกท้ายทอยในทางการแพทย์เรียกว่า Cervical อักษรย่อคือ “C”

ดังนั้น อันตรายที่ 1 คอหัก เสียชีวิต คือ C1 และ C2 หัก

อันตรายจุดที่ 2 ระบบหายใจล้มเหลว เสียชีวิต คือการบาดเจ็บต่อ C3-C4-C5 กระบังลมเป็นอัมพาต ปอดทำงานไม่ได้ ระบบหายใจล้มเหลว

อันตรายจุดที่ 3 แขนอ่อนแรงเกิดอัมพฤกษ์ อัมพาตของแขน คือการบาดเจ็บต่อ C1-C7 เส้นประสาทที่ออกมาจากแนวกระดูกสันหลังชิ้นที่ 1 ถึงชิ้นที่ 7 ถูกกระทบ จึงเกิดอัมพฤกษ์และอัมพาต

อันตรายจุดที่ 4 ไม่ได้กระทบต่อประสาทไขสันหลัง กระดูกท้ายทอย แต่บาดเจ็บที่กล้ามเนื้อหรือเส้นเอ็นโดยตรง จึงมีเพียงอาการปวดระบม

ดังนั้นการนวด ดัด บิด ส่วนของท้ายทอย จึงต้องระมัดระวัง ไม่รุนแรงจนก่อให้เกิดการบาดเจ็บและเสียหายต่อโครงสร้างท้ายทอยเพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น

ที่มา: หมอโฆษิต

พื้นฐานของมนุษย์ทุกคนที่กำเนิดขึ้นในโลกใบนี้ การเรียนรู้และพัฒนาการด้านจิตใจ  มีเหตุปัจจัยหลักอยู่ 3 ประการ คือ

1.) ทางกรรมพันธุ์ จากการถ่ายทอดพื้นฐานจิตใจและร่างกายจากคุณพ่อคุณแม่ที่ให้กำเนิดเรามา เป็นเหตุปัจจัยที่ชีวิตดำเนินไปและแก้ไขได้ค่อนข้างยาก

2.) พื้นฐานการอบรมและเลี้ยงดูของคุณพ่อคุณแม่ หรือผู้ปกครองมีหลักการและใส่ใจกับการดูแลเด็กน้อยตั้งแต่เป็นทารกจนเป็นเด็กโต วัยรุ่น และเป็นผู้ใหญ่ ได้รับการเลี้ยงดูและพัฒนาการไปอย่างไร ความอบอุ่น ความรัก ความเมตตา การเลี้ยงดูและสภาพแวดล้อมที่ดีหรือไม่ ทั้งความอบอุ่นในครอบครัว ความอบอุ่นในวัยเรียน ความพร้อมของครอบครัว สภาพแวดล้อมทางการเงินของพ่อแม่หรือผู้ปกครองดูแลได้ครอบคลุมและให้ความรัก ความอบอุ่น ความเข้าใจ และสั่งสอนการคิดดี พูดจาดี และทำดีมากน้อยเพียงใด รวมถึงคุณครู อาจารย์ที่ให้ความรู้ ได้มีการอบรมและบ่มนิสัยให้เป็นคนดีและจิตใจที่เข้มแข็ง พอที่จะรับรู้ถึงความสำเร็จและความผิดหวังมากน้อยเพียงใด

3.) พื้นฐานจิตใจของแต่ละบุคคล ได้รับรู้และนำแนวปฏิบัติไปใช้ได้ถูกต้อง ถูกทางและแก้ไขปัญหาชีวิตอย่างไร มีจิตสำนึกไปในทางที่ดีหรือไม่ดี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับพื้นนิสัยของแต่ละบุคคล เข้มแข็ง อดทนหรืออ่อนแอ ขึ้นอยู่กับการเรียนรู้ การรับรู้ถึงประสบการณ์ และประสบการณ์ของชีวิต

รวมความทั้ง 3 สถานะ เป็นตัวชี้และนำทางไปสู่สภาพของจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่สร้างปัญหา ทางจิตใจหรือจิตใจที่อ่อนไหวและมักจะสับสนกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ปัญหาต่าง ๆ ก่อให้เกิดความรุนแรง ก้าวร้าว และรุนแรง จนเป็นปัญหาสังคม มักจะถูกโต้ตอบด้วยวิธีรุนแรงเช่นกัน ในขณะเดียวกัน ผู้ที่จิตใจอ่อนไหวและอ่อนแอทางจิตใจ มักจะสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ลังเล ไม่สามารถตัดสินใจกับปัญหา และแก้ไขปัญหาไม่ได้ บุคคลเหล่านี้จะเป็นที่มาของโรคซึมเศร้า

ที่มาของโรคซึมเศร้า มักเกิดกับบุคคลที่มีจิตใจอ่อนแอ ไม่มั่นคง ขาดความเชื่อมั่นในเรื่องต่าง ๆ และไม่เข้มแข็งพอที่จะรับหรือสู้กับปัญหาชีวิตต่าง ๆ ได้ ผู้ที่มีอาการของโรคซึมเศร้ามักจะโทษผู้อื่นรอบข้างว่าเป็นผู้ก่อปัญหาให้กับตัว โทษพรหมลิขิต โทษสิ่งศักดิ์สิทธ์ มักมีอาการเก็บตัว ไม่เข้าสังคม ชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไม่คบเพื่อน อยู่ในโลกตัวเอง มีความสุขกับโลกส่วนตัวของตัวเอง และมีความกังวลเกินเหตุ อาจจะลงเอยด้วยการฆ่าตัวตาย ดังนั้นผู้ที่รู้ตัวว่าเป็นโรคซึมเศร้าต้องตั้งสติและให้กำลังใจตัวเอง “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” จึงจะมีทางออกให้เลือกได้ และคนใกล้ชิด อาจจะเป็นเพื่อน คนรัก หรือญาติ ต้องให้กำลังใจ ให้ความรัก ความเมตตา และรอยยิ้มมากขึ้น ชี้แนะให้คนที่เป็นโรคซึมเศร้าได้มีสติกลับคืนมาว่าทุกเหตุการณ์ยังไม่ได้เลวร้าย ยังมีทางออกที่ดีรออยู่ข้างหน้า มุ่งทำกิจกรรมเพื่อฟื้นสภาพร่างกายและฝึกสภาพจิตใจให้เข้มแข็ง เห็นความหวังที่ดีรออยู่ข้างหน้า ดังนั้นจึงบอกได้ว่าโรคซึมเศร้าต้องแก้ด้วยความเป็นเพื่อน การพูดให้กำลังใจเป็นหลัก ปฏิบัติที่สำคัญมากกว่ายา ผู้มีปัญหาต้องฝึกสติและความเข้มแข็งของจิตใจด้วย จึงจะหลุดพ้นจากโรคซึมเศร้าได้

ที่มา: หมอโฆษิต

สาเหตุ การเกิดมะเร็งรังไข่จากเยื่อบุมดลูกขึ้นผิดที่ พอจะทราบสาเหตุพอสังเขปว่า สตรีผู้เกิดโรคนี้มีการใช้ยาคุมกำเนิดเป็นระยะเวลานาน ส่วนใหญ่มักจะเกิน 2 ปีขึ้นไป ร่างกายขาดการออกกำลังที่สม่ำเสมอ และรับประทานอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์เป็นประจำ รับประทานผักและผลไม้น้อย นอกจากนี้จากภาวะเครียดทางกายและใจ การพักผ่อนน้อย ล้วนเป็นสาเหตุที่ทำให้เยื่อบุมดลูกไปขึ้นผิดที่และลุกลามกลายเป็นมะเร็งรังไข่ได้

อาการแสดง มักมีอาการปวดประจำเดือนอย่างรุนแรงตลอดช่วงที่มีประจำเดือน โดยปกติจะมีอาการปวดท้องน้อย 1 วันก่อนประจำเดือนจะมา และปวดมากขึ้นในวันแรกของประขำเดือน จากนั้นอาการปวดค่อย ๆ ลดลงถึงวันหมดรอบประจำเดือน ส่วนผู้ที่มีเนื้อเยื่อบุมดลูกขึ้นผิดที่ จะปวดรุนแรงตลอดของรอบประจำเดือนมา อาการที่ผิดปกติพบบ่อยขึ้น คือ การปวดท้องน้อยในช่วงเวลาอื่นที่ไม่ใช่ประจำเดือน และบางรายมีเลือดออกช่องคลอดโดยไม่มีสาเหตุ บางรายน้ำหนักตัวเริ่มลด มีภาวะเครียดจากความผิดปกติ จนกระทั่งมีการตรวจร่างกายอย่างระเอียด จึงพบว่าเป็นมะเร็งรังไข่ ระยะ 3 โดยปกติแล้ว มะเร็งรังไข่ระยะ 1 และ 2 มักไม่ปรากฏความเปลี่ยนแปลงของร่างกายและรังไข่มากนัก จึงตรวจไม่พบ ต่อเมื่อมีอาการรุนแรงและแพทย์ตรวจละเอียดมากขึ้น จึงพบว่าเป็นมะเร็งรังไข่ระยะ 3 หรือระยะลุกลาม

การรักษา หากตรวจพบว่าเป็นมะเร็งรังไข่ แต่ยังไม่ใช่ระยะลุกลาม แพทย์จะทำการผ่าตัดเอารังไข่ออก อาจจะข้างเดียวหรือทั้ง 2 ข้าง แล้วแต่ความเสี่ยงและความรุนแรงของโรค หากเป็นระยะลุกลามมักจะกระจายโรคไปที่ปอด การเอกซเรย์ปอดจะพบจุดหรือก้อนเนื้อที่ปอด แพทย์ต้องรักษาความผิดปกติของปอดร่วมด้วย

การป้องกัน รับประทานอาหารเน้นผัก ผลไม้เป็นหลัก ลดการรับประทานเนื้อสัตว์ทุกชนิด หมั่นออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเป็นประจำ พักผ่อนให้เพียงพอ และมีอารมณ์จิตใจที่แจ่มใส ไม่เครียดหรือกังวลกับเรื่องใดเกินไป เลี่ยงหรือลดการใช้ยาคุมกำเนิดต่อเนื่องระยะยาว ตรวจร่างกายเป็นประจำ รวมถึงการตรวจภายในด้วยอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง งดและเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์อย่างสำส่อน หากปฏิบัติได้ ช่วยลดหรือห่างไกลจากมะเร็งรังไข่ได้

ที่มา: หมอโฆษิต

มาทำความรู้จักฝุ่น PM2.5 ก่อน ว่าสาเหตุมาจากอะไร เริ่มต้นตัวฝุ่น PM2.5 นี้ เลข 2.5 คือขนาดฝุ่นนี้ 2.5 มาจากขนาดที่มีหน่วยเรียกว่า ไมครอน (MICRON) ในหน่วยวัด 1 ไมครอนมีขนาดเท่ากับ   มม. (1 มม. หรือ 1 มิลลิเมตร เท่ากับ  เซนติเมตร) ดังนั้น 1 ไมครอนที่มีขนาด  มิลลิเมตรจึงมีขนาดเล็กมาก มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น นอกจากตัวฝุ่น PM2.5 จะมีการรวมตัวหรือจับตัวมาก ๆ จึงจะมองเห็นเป็นลักษณะหมอกหรือคล้ายควันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ด้วยขนาดที่เล็กมากของฝุ่น PM2.5 จึงมีผลและสร้างปัญหาให้กับอวัยวะและระบบของร่างกายได้

สาเหตุการเกิดฝุ่น PM2.5 เกิดจากการเผาไหม้วัตถุในวงกว้าง หรือมีการปล่อยควันจากการเผาไหม้สู่ชั้นบรรยากาศจนเกิดการรวมตัวของกลุ่มควันฝุ่นของ PM2.5 และมิได้สลายไปในเวลาสั้น ฝุ่น PM2.5 นี้จะก่อตัวมาสร้างปัญหากับสุขภาพร่างกายของมนุษย์ได้ การเผาไหม้ที่ก่อให้เกิด PM2.5 ตามเมืองใหญ่ ๆ เช่น กรุงเทพฯ เชียงใหม่ เป็นต้น มีการเผาวัชพืชในพื้นที่เพาะปลูก เช่น ที่นาหลังการเก็บเกี่ยวข้าวแล้ว ไร่อ้อยหลังการเก็บอ้อยแล้ว ฯลฯ มีการเผาวัชพืชหรือพืชที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวส่วนที่มีประโยชน์ไปแล้ว การเผาในบริเวณกว้าง ก่อให้เกิดกลุ่มควันใหญ่ เป็นที่มาของ PM2.5 นอกจากนี้ ในโรงงานอุตสาหกรรมขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ มีการปล่อยควันออกมามากในลักษณะของคาร์บอน ซึ่งมีฝุ่น PM2.5 ร่วมอยู่ด้วย ปัญหาจากการจราจร รถยนต์ รถจักรยานยนต์ การเผาผลาญเชื้อเพลิงรถยนต์และรถจักรยานยนต์ เกิดควันผ่านท่อไอเสียมีส่วนก่อให้เกิดฝุ่น PM2.5 นอกจากนี้ การจุดไฟเผาขยะ การทำอาหาร การสูบบุหรี่ ล้วนมีส่วนก่อให้เกิดฝุ่น PM2.5 ทั้งสิ้น

เมื่อฝุ่น PM2.5 รวมตัวกันหนาแน่นขึ้น มีผลกระทบกับสุขภาพของมนุษย์ 2 ระบบหลัก ๆ ดังนี้

1.) ระบบทางเดินหายใจ สิ่งมีชีวิตไม่ว่า สัตว์หรือมนุษย์ต้องหายใจเอาอากาศออกซิเจนเข้าและคลายอากาศคาร์บอนไดออกไซด์ออก ฝุ่น PM2.5 จึงมีผลต่อระบบทางเดินหายใจ ตั้งแต่โพรงจมูก เนื้อเยื่อในโพรงจมูก รวมถึงโพรงไซนัส ผ่านมาที่คอหอย เนื้อเยื่อลำคอ ทอนซิล หลอดลม ขั้วปอด เยื่อหุ้มปอด เนื้อปอด รวมถึงหลอดเลือดหัวใจ ย่อมมีกระทบต่อคุณภาพชีวิต ที่พบบ่อยคือการแพ้อากาศ ก่อให้เกิดการจาม น้ำมูกไหล เจ็บคอ ไอ มีไข้ อ่อนเพลีย หายใจไม่สะดวก อึดอัด คัดจมูก เหนื่อยหอบ มีการติดเชื้อทางเดินหายใจ ก่อให้เกิดภาวะการอักเสบทางเดินหายใจดังกล่าว ทำให้ผู้ป่วยต้องพบแพทย์เพื่อรักษาตามอาการที่เกิดขึ้น ตามความรุนแรงของโรค

2.) ระบบผิวหนัง ผิวหนังเป็นส่วนที่ต้องสัมผัสกับฝุ่น PM2.5 ไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ลำคอ ใบหู โพรงจมูก แขน-ขา ลำตัวทั้งด้านหน้าและด้านหลัง PM2.5 ก่อให้เกิดอาการแพ้ของผิวหนัง มีอาการคันและผื่นขึ้นตามผิวหนัง เกิดจาการอักเสบของรูขุมขน เป็นมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความรุนแรง มีอาการคันและเกิดแผลถลอก มีการติดเชื้อก่อให้เกิดการอักเสบ เป็นแผลเรื้อรังได้

เมื่อมีปัญหากับสุขภาพร่างกาย คงต้องพบแพทย์เพื่อวินิจฉัยและการรักษาที่ถูกต้องต่อไป

การป้องกัน วิธีที่ดีที่สุดเพื่อแก้ปัญหาโดยตรงและอย่างเป็นผล ต้องแก้ไขด้วยการป้องกันหรือระงับการเผาไหม้และการก่อให้เกิดควันพิษจากสาเหตุต่าง ๆ ดังได้กล่าวแล้วข้างต้น และขจัดฝุ่น PM2.5 อย่างได้ผลต้องรดน้ำ สาดน้ำ หรือทำฝนเทียม เพื่อให้น้ำช่วยขจัดปริมาณฝุ่น PM2.5 ให้ลดน้อยลง

สรุปง่าย ๆ คือ ลดการเผาไหม้ทุกกรณีให้น้อยลงและใช้น้ำเป็นตัวช่วยการรดน้ำบริเวณที่มีฝุ่น PM2.5 ให้ผลการขจัดฝุ่นได้เป็นอย่างดี รวมถึงการป้องกันตนเองด้วยการใส่หน้ากากอนามัย การล้างมือ การอาบน้ำชำระฝุ่น หลีกเลี่ยงบริเวณที่มีชุมชนแออัด ดื่มน้ำ รับอาหารดี รับอากาศบริสุทธิ์ พักผ่อนและออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรง มีผลลดความเสี่ยงต่อโรคจากฝุ่น PM2.5 ได้

ที่มา: หมอโฆษิต

ในชีวิตประจำวัน เราคงปฏิเสธไม่ได้ มนุษย์ต้องมีสังคม การใช้ชีวิตในสังคม ตั้งแต่สังคมระดับเล็กคือสังคมของครอบครัวและสังคมของส่วนรวมในหลายรูปแบบ อาจเป็นสังคมในระหว่างเพื่อนฝูง สังคมในการทำงานกับเพื่อนร่วมงาน และการติดต่อสื่อสารกับชนิดของงานที่ทำ เป็นงานบริหาร งานการตลาด งานการสื่อสาร งานบริการ และงานอื่น ๆ เป็นต้น ย่อมต้องทำงานร่วมกับคนหมู่มาก ซึ่งแต่ละบุคคลมาจากครอบครัวที่ต่างกัน ระดับการศึกษาเรียนรู้ที่ต่างกัน การพัฒนา การเลี้ยงดู และการอบรมสั่งสอนจากบิดามารดาที่ต่างกัน ทุกคนย่อมต่างจิตต่างใจ จึงมีการตัดสินใจที่ต่างกัน ความนึกคิด การสื่อสารพูดคุย และการกระทำย่อมแตกต่างกัน ปัญหาต่าง ๆ จึงเกิดขึ้นทั้งในแง่ดีและแง่ไม่ดี ในแง่ดีทุกฝ่ายอยู่ร่วมกันได้และทำกิจกรรมร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่มีข้อขัดแย้ง ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม มีความเป็นมิตรและความคิดสร้างสรรค์ในสิ่งดี ๆ นำมาซึ่งความสุข ความเจริญในองค์กรได้เป็นรูปธรรมชัดเจน ในทางตรงกันข้าม หากมีความคิดที่แตกต่าง เกิดความขัดแย้งกัน การกระทำในองค์กรมีแนวโน้มไม่ลงรอยกัน มีการโต้แย้งด้วยวาจา อารมณ์ที่ก้าวร้าว พูดจาหยาบคาย ไม่สร้างสรรค์ แตกแยกความสามัคคี ย่อมก่อให้เกิดปัญหาทำให้กิจกรรมต่าง ๆ เกิดความเสียหาย ไม่ประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย หรือแนวทางที่วางไว้ ทำให้นักจิตวิทยา รวมถึงการแพทย์ด้านจิตเวชต้องมาศึกษา พินิจ พิจารณา หาสาเหตุและวิธีการแก้ไข ป้องกัน การสื่อสารสร้างความเข้าใจและวางแนวทางปฏิบัติหรือกติกาทางสังคมให้เป็นที่ยอมรับของสังคมส่วนใหญ่ เพื่อหลีกเลี่ยงและระงับมิให้ปัญหาขัดแย้งบานปลายไปสู่ความรุนแรง

ปัญหาทางจิตที่อยากมี อยากได้ อยากเป็น แน่นอนคงต้องใช้หลักคิดและหลักปฏิบัติทางธรรมะเข้ามาช่วยเสริมและวิเคราะห์ให้จิตสู่แนวทางที่ดีและไม่สร้างปัญหา ซึ่งมิใช่กระทำให้สำเร็จได้ง่ายดาย ต้องมีผู้รู้มาสอนและฝึกอบรมให้มีจิตสำนึกที่ดี ทำให้ผู้ปฏิบัติได้เข้าใจถึงจิตใจของตัวเองอย่างถ่องแท้ หรือเข้าใจเป้าหมายชีวิตว่า ต้องการความสุข ความสำเร็จอย่งไร เพื่อความสุขทางใจของตัวเองและผู้อื่น มีหลักใหญ่ ๆ คือ ลดโลภ ลดโกรธ ลดหลง เพราะเป็นตัวหลักก่อให้เกิดปัญหาต่าง ๆ โดยเฉพาะตัวอิจฉาจะเบี่ยงเบนการคิดดี พูดดี และทำดี เป็นไปในด้านลบได้

ดังนั้นการพัฒนาความรู้ทางจิตในเรื่องของสติ สมาธิ ปัญญา ต้องฝึกการมีวินัย ระเบียบ ความรับผิดชอบเพื่อนำพาสู่จิตสำนึกที่ดี เป็นจุดเริ่มต้นของการคิดดี เมื่อจิตหหรือสติมุ่งสู่การคิดดี จะมีผลมาถึงกาย นำพาให้เกิดการพูดดีและทำดีต่อไป เมื่อสังคมส่วนใหญ่มีแนวโน้มคิดดี (จากจิตใจ) ทำให้เกิดการพูดดีและทำดี (จากทางกาย) สังคมมีความสงบ สามัคคี ลดการเอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน และสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ทำให้สังคมนั้นสงบ ร่มเย็น เป็นสังคมที่น่าอยู่ ทุกคนในสังคมมีแต่รอยยิ้ม ความปรารถนาดี สร้างความสัมพันธ์ที่ดี สังคมนั้นจะเป็นสังคมที่น่าอยู่ มีความสุขร่วมกัน

ดังนั้นการปลูกจิตสำนึกให้คิดดี พูดดี ทำดี เป็นจุดเริ่มต้นและดำเนินต่อไปให้เกิดพฤติกรรมของสังคมที่ดีได้ ประเทศชาติเจริญด้วย

ที่มา: หมอโฆษิต

ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจถึงโครงสร้างกระดูกท้ายทอยและกระดูกส่วนบริเวณหลัง แนวกระดูกสันหลังตั้งแต่ท้ายทอยลงไปถึงบั้นเอว กระดูกสันหลังตลอดแนวนี้มีความแอ่น ความโค้งชัดเจน ในกระดูกสันหลังมีแนวของประสาทไขสันหลังที่ต่อมาจากส่วนสมองของก้านสมอง หรือ แกนสมอง เมื่อมีการดัดท้ายทอย หรือดัดศีรษะไปทางซ้ายหรือทางขวาอย่างรุนแรง เกิดการฉุดกระชากของประสาทไขสันหลังอย่างแรง ก่อให้เกิดการบาดเจ็บภายในประสาทไขสันหลัง ทำให้ผู้ถูกนวดบาดเจ็บและศีรษะค้าง เคลื่อนไหวท้ายทอยไม่ได้ บางรายเกิดข้อไหล่ติดขัดเคลื่อนไหวไม่ได้ รวมถึงการเกิดอัมพฤกษ์และอัมพาตแน่นิ่งบนเตียงนวดได้ ส่วนของท้ายทอยและบริเวณหลัง นอกจากมีแนวประสาทไขสันหลัง ยังมีรากประสาทและเส้นประสาทฝอยมากมาย มีส่วนของเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำอยู่มากมาย หากรุนแรงถึงขั้นประสาทไขสันหลังฉีกขาด ผู้รับบริการเกิดอัมพฤกษ์และอัมพาตของแขน-ขา รวมถึงการเสียชีวิตได้ ดังนั้น หากมีการดัดท้ายทอยและดัดหลัง คงต้องเบา ๆ ช้า ๆ และไม่รุนแรงที่จะก่อเกิดอันตรายต่อประสาทไขสันหลัง รากประสาท รวมถึงเลือดแดง เส้นเลือดดำและแดง กล้ามเนื้อท้ายทอย และกล้ามเนื้อหลัง

ดังนั้น การนวดท้ายทอยและส่วนหลัง ระมัดระวังการบาดเจ็บต่อโครงสร้างดังกล่าวแล้ว หากไม่มั่นใจควรจะเลี่ยงหรือดัดเบา ๆ จะปลอดภัยกับผู้ถูกนวดได้

ข้อบ่งชี้ การนวดท้ายทอยและหลัง ส่วนใหญ่เน้นนวดกล้ามเนื้อท้ายทอยและกล้ามเนื้อหลังให้เกิดการผ่อนคลาย ลดอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อต่าง ๆ ได้ เกิดความสบายตัว คลายเส้นและแก้ปวดเมื่อยได้ นอกจากนี้ยังช่วยการไหลเวียนโลหิตได้เป็นอย่างดี ช่วยการคลายเครียด และช่วยให้หลับสบาย อารมณ์แจ่มใส ช่วยเจริญอาหารด้วย

สรุป การนวดท้ายทอยและส่วนบริเวณหลัง นวดให้ผ่อนคลายของเส้นเอ็น กล้ามเนื้อ กระดูกท้ายทอยและกระดูกหลัง เคลื่อนไหวได้คล่องตัวขึ้น ระบบประสาทที่ควบคุมการทำงานของอวัยวะภายในได้เป็นอย่างดี

หากจำเป็นที่จะดัดท้ายทอยและหลัง คงต้องดัดเบา ๆ ย่อมกระทำได้

ที่มา: หมอโฆษิต

สาเหตุที่ประจำเดือนไม่มาตามกำหนด มีหลักใหญ่ ๆ อยู่ดังนี้

1.) การตั้งครรภ์ สตรีที่แต่งงานแล้วอยู่กับสามี เป็นเรื่องปกติที่มีการตั้งครรภ์ ช่วงตั้งครรภ์จะยาวนานประมาณ 9 เดือน เนื่องจากมีทารกเกิดขึ้นในโพรงมดลูกของฝ่ายภรรยา ทำให้ประจำเดือนไม่มาตามปกติ

2.) ความผิดปกติภายในร่างกายของสตรีที่เกี่ยวข้องกับระบบสืบพันธุ์ เช่น มีความผิดปกติของมดลูก รังไข่ ปีกมดลูก หรือท่อรังไข่ อาจมีภาวะอักเสบภายในหรือมีเนื้องอก ทั้งแบบธรรมดาหรือเป็นมะเร็ง มีผลให้ประจำเดือนไม่มาตามปกติ รวมถึงสตรีที่มีการรับประทานยาคุมกำเนิด ประจำเดือนอาจไม่มาหรือคลาดเคลื่อนได้

3.) ความผิดปกติของฮอร์โมนเพศ อาจจะเกิดจากความผิดปกติของร่างกายในการสร้างฮอร์โมนที่เป็นตัวควบคุมการตกไข่ คือ ฮอร์โมนเอสโตรเจน (Estrogen) ทำให้การตกไข่จากรังไข่มายังปีกมดลูกผิดปกติ เป็นเหตุให้ประจำเดือนไม่มา

4.) วัยหมดประจำเดือน สตรีที่อายุประมาณ 45 ปีขึ้นไป เข้าสู่วัยหมดประจำเดือน ฮอร์โมนเพศเริ่มหมดไป จึงไม่มีตัวฮอร์โมนไปส่งเสริมการผลิตหรือตกไข่จากรังไข่ ทำให้ประจำเดือนไม่มา และเมื่อเข้าสู่วัยหมดประจำเดือน ประจำเดือนก็จะไม่มาถาวร

5.) ภาวะเครียดทางจิตใจ อารมณ์ ความกังวลกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งเกินไป ย่อมมีผลทำให้ฮอร์โมนเพศผันผวน การตกไข่ไม่เป็นไปตามปกติ มีผลทำให้ประจำเดือนไม่มาหรือคลาดเคลื่อนได้

เวลาที่ประจำเดือนไม่มาตามปกติหรือมาบ้างไม่มาบ้าง ประจำเดือนที่มามากเกินไป ประจำเดือนที่มาน้อยเกินไป กระทั่งไม่มาเลย ย่อมเป็นความกังวลใจ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพบแพทย์แผนกสูติ-นารีเวช เพื่อทำการตรวจร่างกายและวินิจฉัยถึงสาเหตุการที่ประจำเดือนไม่มาตามปกติเพื่อจะได้ให้การรักษาได้ถูกต้อง ในกรณีเกิดความผิดปกติจากโรคภัยไข้เจ็บจะได้รักษาแต่เนิ่น ๆ ปัญหาต่าง ๆ จะแก้ไขได้ง่ายกว่าทิ้งไว้ระยะเวลายาวนาน

การดูแลร่างกายให้แข็งแรงและปฏิบัติตัวอย่างมีระเบียบวินัย ย่อมจะลดปัญหาการขาดประจำเดือนลงได้

1.) รับอากาศบริสุทธิ์ หลีกเลี่ยงอากาศที่เป็นพิษ เช่น ฝุ่น ควัน เช่น ควันจากท่อไอเสียรถยนต์ ควันจากการเผาไหม้ต้นไม้ใบหญ้า ควันจากโรงงานอุตสาหกรรม ควันจากการสูบบุหรี่ เป็นต้น

2.) ดื่มน้ำให้เพียงพอวันละ 6-8 แก้ว (1 – 2 ลิตร) ไม่อั้นปัสสาวะและรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ เน้นผักและผลไม้เป็นหลัก

3.) ออกกำลังกายสม่ำเสมอเป็นประจำ เสริมสร้างกายแข็งแรง และขับเหงื่อออกจากร่างกาย

4.) อารมณ์แจ่มใสและพักผ่อนให้เพียงพอ

5.) ระบบขับถ่ายปกติ ไม่ท้องผูก

ถ้าปฏิบัติตามคำแนะนำนี้ได้อย่างเคร่งครัด การขาดประจำเดือนและโรคภัยทางสูติ-นารีเวชจะลดน้อยลง ประจำเดือนมาตามปกติได้

ที่มา: หมอโฆษิต

เมื่อมีอาการเช่นนี้บ่อย ๆ เข้า คงต้องรีบไปพบแพทย์ เพื่อหาสาเหตุและวิธีการรักษาให้หายจากอาการผิดปกตินี้ และมักจะได้รับแจ้งจากคุณหมอว่า เป็นโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน  บางรายเป็นหินปูนในหูหลุด มาทำความเข้าใจกับโรคนี้ เพื่อจะได้ไม่วิตกและกังวลเกินเหตุ

ก่อนอื่นมารู้จักและทำความเข้าใจกับอวัยวะ “หู” ของเรา หูทำหน้าที่ 2 อย่างคือ การรับฟังเสียงต่าง ๆ และรับรู้ถึงความเข้าใจกับสิ่งที่หรือเสียงที่ได้ยินมา อีกหน้าที่คือ การทรงตัวของร่างกายให้มั่นคงในทุกอิริยาบถ โครงสร้างภายในหู หูชั้นนอกรับเสียงแล้วมีเยื่อแก้วหูรับการสั่นสะเทือนและส่งสัญญาณเสียงผ่านหูชั้นกลาง มีกระดูกหูเป็นองค์ประกอบ และส่งต่อไปยังหูชั้นใน มีระดับน้ำในหูเพื่อช่วยปรับความสมดุลหรือการทรงตัวให้อยู่ในระดับปกติ ทั้งหมดนี้มีเส้นประสาทสมองคู่ที่ 8 หรือเข้าใจง่าย ๆ ว่า เส้นประสาทหู เป็นตัวควบคุมการทำงานทั้งหมด

ด้วยวัยอายุที่มากขึ้น มีการเสื่อมตัวของเส้นประสาทหู ระดับน้ำในหูเริ่มเสียสมดุล รวมถึงกระดูกหูเริ่มพรุนและบางลง ทำให้มีตะกอนหินปูนในหูหลุดมากับน้ำในหู ทำให้เสียสมดุลในการทำงานเรื่องการทรงตัว จึงก่อให้เกิดอาการ เวียนศีรษะ มึนงง บ้านหมุน หากรุนแรงมากขึ้นก่อให้เกิดคลื่นไส้ อาเจียนได้ ผู้ป่วยจะนั่ง หรือเดิน ทรงตัวได้ไม่มั่นคง มักต้องนั่ง ยืน หรือนอน หรืออยู่ท่าครึ่งนั่ง ครึ่งนอน ดังนั้นผู้ที่มีอาการมึนงง เวียนศรีษะ และบ้านหมุน มักจะเกิดจากสาเหตุนี้เป็นส่วนใหญ่ นอกจากนี้ ผู้ที่เคยเกิดอุบัติเหตุ และบาดเจ็บภายในรูหู สามารถเกิดอาการนี้ได้ด้วยเช่นกัน รวมถึงผู้ที่มีภาวะเครียดทางจิตใจ นอนไม่หลับ ผักผ่อนไม่เพียงพอ เกิดอาการเหล่านี้ได้เช่นกัน

โรคน้ำในหูไม่เท่ากัน หรือตะกอนหินปูนหลุด มักมีอาการเวียนศีรษะ มึนงง และบ้านหมุน รุนแรงที่สุด มีคลื่นไส้ อาเจียน ไม่มีอาการอย่างอื่นแทรกซ้อน จึงไม่รุนแรงถึงขั้นเจ็บป่วยร้ายแรง แต่เป็นอาการที่ก่อความรำคาญและทรมาณจิตใจบ้าง

การรักษา มักให้ยารับประทานหรือยาฉีด เพื่อแก้ไขอาการดังกล่าว รักษาตามอาการและพักผ่อน อาจให้ยากล่อมประสาท หรือยาช่วยหลับ เพื่อให้เกิดการผ่อนคลายทางจิตใจ มักไม่รุนแรงถึงขั้นทำผ่าตัด

การป้องกัน เป็นวิธีที่ดีที่สุด รับอากาศบริสุทธิ์ รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ และดื่มน้ำให้เพียงพอต่อร่างกายคือ 6 – 8 แก้วต่อวัน หรือ 1 ½ ถึง 2 ลิตร และไม่อั้นปัสสาวะ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ พักผ่อนให้เพียงพอ รวมถึงควบคุมจิตใจและอารมณ์ให้แจ่มใส และระบบขับถ่ายปกติ ไม่ปล่อยให้ท้องผูก ด้วยข้อปฏิบัติ ดูแลสุขภาพร่างกายและจิตใจให้ผ่อนคลาย สุขภาพร่างกายแข็งแรง การปรับสมดุลน้ำภายในหูอย่างมั่นคงและมีประสิทธิภาพ ทำให้ระบบการทำงานเรื่องการทรงตัวดี จะห่างไกลจากอาการผิดปกติดังกล่าวข้างต้น คือ เวียนหัว มึนงง และบ้านหมุนได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าไม่มีอันตรายรุนแรง หากปฏิบัติตัวให้ห่างไกลจากสาเหตุของโรคได้ ย่อมจะทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นอย่างมีความสุข

ที่มา: หมอโฆษิต

ก่อนที่จะลงรายละเอียดของโรคนี้ คงต้องกล่าวถึงโครงสร้างภายในข้อไหล่ให้เกิดความเข้าใจเป็นพื้นฐาน ข้อหัวไหล่ ประกอบจากกระดูก 3 ชิ้นมาประกบกันบริเวณไหล่ทั้งซ้ายและขวา เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของแขนทั้ง 2 ข้างอย่างมาก

โครงสร้างแรกคือ กระดูกไหปลาร้า ต่อมาคือ กระดูกสะบักที่อยู่ทางด้านหลังและกระดูกต้น แขนโครงสร้างกระดูก 3 ชิ้น ประกบกันเป็นข้อหัวไหล่

กระดูกต้นแขนจะเคลื่อนไหวอยู่ภายในเบ้าของกระดูกสะบักและกระดูกไหปลาร้า หัวกระดูกต้นแขนจะเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องตัวและทิศทางการเคลื่อนไหวไปได้ทั่ว หลายทิศทาง เช่น กางแขน ยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ แกว่งแขนไปข้างหน้าและข้างหลัง บิดแขนเข้าและบิดแขนออก หรือมือบิดไปด้านหลังในท่าแตะบั้นเอว และบิดไปด้านนอกในท่าแตะท้ายทอย และสุดท้ายมีท่าแกว่งแขนในลักษณะตามเข็มนาฬิกา หรือทวนเข็มนาฬิกา เป็นต้น
นอกจากกระดูกมาประกอบเป็นข้อต่อหัวไหล่ บริเวณรอยต่อมีเยื่อหุ้มและน้ำไขข้อกระดูกหล่อเลี้ยงให้ข้อต่อเคลื่อนไหวได้คล่องตัว ไม่ติดขัด มีกล้ามเนื้อมัดเล็กมัดใหญ่อยู่รอบ ๆ ข้อเพื่อความแข็งแรง มีเส้นเอ็นและพังผืดหุ้มให้กระชับ ดังนั้นข้อหัวไหล่มีความกระชับและแข็งแรงของร่างกาย ความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับโครงสร้างดังกล่าว ล้วนมีผลต่อการเคลื่อนไหวของข้อหัวไหล่และความแข็งแรงทั้งสิ้น มีตั้งแต่อาการเบาไปสู่อาการหนัก เช่น กล้ามเนื้อเมื่อยล้า ช้ำ ระบม บวม ห้อเลือด เป็นที่กล้ามเนื้อ มีเยื่อหุ้มข้ออักเสบหรือฉีกขาดจากอุบัติเหตุ หรือถูกทำร้ายร่างกาย เอ็นอักเสบ เอ็นฉีกขาด รวมไปถึงข้อหัวไหล่เคลื่อน ข้อหัวไหล่หลุด และรุนแรงที่สุดคือ กระดูกโครงสร้าง 3 ชิ้น กระดูกไหปลร้า กระดูกสะบัก และกระดูกต้นแขน ร้าวหรือหัก ทำให้ต้องใส่ที่คล้องแขน หรือใส่เฝือกแขน แล้วแต่กรณีความบาดเจ็บที่เกิดขึ้น

เมื่อมีผลกระทบต่อการเคลื่อนไหว ผู้ป่วยไม่ขยับแขน เมื่อปล่อยไว้นาน ๆ ตั้งแต่ 2 สัปดาห์เป็นต้นไป จะเกิดภาวะหัวไหล่ติด มีการหดตัวของกล้ามเนื้อ เอ็น เยื่อหุ้มข้อ บวม ช้ำ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้คล่อง ผู้ป่วยจะไม่ขยับแขนเลย พอเลย 2 สัปดาห์เป็นต้นไป จะมีพังผืดมาเกาะรอบ ๆ ข้อ ช่องว่างภายในข้อจะแคบลง การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้น และเลย 4 สัปดาห์ไปแล้วจะเริ่มมีแคลเซียมหรือหินปูนมาเกาะรอบ ๆ ข้อ หัวไหล่จะเคลื่อนไหวยากขึ้น จนเกิดการติดของข้อหัวไหล่โดยสมบูรณ์ จึงเรียกว่า โรคข้อหัวไหล่ติด

การรักษา หากรุนแรงและเป็นมาก อาจต้องทำการผ่าตัดแก้ไขโครงสร้างรอบ ๆ ข้อไหล่ หากยังพอจะรักษาด้วยยาได้ ต้องรับประทานยาร่วมกับการทำกายภาพบำบัด เพื่อป้องกันมิให้เอ็นติดมากขึ้น และแก้ไขฟื้นฟูให้ข้อไหล่กลับสู่สภาพปกติ หรือ ใกล้เคียงปกติ เพื่อมิให้ข้อหัวไหล่สูญเสียการเคลื่อนไหวปกติไป ทำให้เกิดภาวะข้อหัวไหนติด กล้ามเนื้อแขนลีบเล็กลง เกิดความพิการข้อแขนได้

การป้องกัน หมั่นออกกำลังกายและเคลื่อนไหวแขนตามปกติให้ครบทุกท่าการเคลื่อนไหว หากมีการผิดปกติยังต้องพยายามขยับแขนและเคลื่อนไหวข้อหัวไหล่เท่าที่จะทำได้ เพื่อการฟื้นตัวข้อหัวไหล่ จะได้ไม่ติดขัด กล้ามเนื้อไม่ลีบ ระมัดระวังการบาดเจ็บจาการออกกำลังกายหรืออุบัติเหตุที่กระทบกับหัวไหล่ ท่านจะห่างไกลจากข้อหัวไหล่ติดได้

ที่มา: หมอโฆษิต